çantasını götürüb içərisindən salfet çıxardı. Ehtiyatla gözünü sildi, gözünün qarasını yaymasın deyə, - həmişə belə vəziyyətdə narahat olurdum, tez üzümü çevirirdim, amma aman Allahım, fikrim ona necə yönəlmişdisə heç mənə yaxınlaşan rəfiqəmi də görmədim. Bir-birimizə çox da yaxın deyildik, amma onun gözlərinə elə baxırdım ki, elə bil ətrafımda hərəkət dayanıb, mən də onun gözlərini seyr edirəm. Bir də gördüm rəfiqəm məni silkələyir, “nə oldu? Getmirsən?” deyə. Oğlan gülümsədi, mən də özümü saxlaya bilmədim, gülümsədim və oranı tərk etdik.

Söhbətə başları elə qarışmışdı ki, artıq fincandakı kofelər yetərincə soyumuşdu, onlar haqqında düşünən də yox idi. Sadəcə bura qədər danışmış Arzu götürüb biraz içdi, görünür, boğazı qurumuşdu. Sevinc isə sakit, bir əlini çənəsinə dayaq etmiş, o birini isə dizinin üstünə qoyub indiyə qədər hər yönüylə tanıdığını zənn elədiyi rəfiqəsini dinləyirdi.

- Həmin gün cümə idi, bu isə o demək idi ki, mən o oğlanı bir də iki gün sonra görə bilərdim, o da əgər görəcəkdimsə. Bu həftə sonu mənə zindan kimi oldu, heç kimlə danışmır, öz otağıma çəkilib hələ tanımadığım, hələ mənim üçün müəmma olan o oğlanı düşünürdüm. Saatlarla. Hər zaman sevdiyim həftə sonu bu səfər mənə elə uzun gəlmişdi ki, heç qurtarmayacağını zənn eləmişdim. Evdəkilər də məndəki dəyişikliyi hiss eləmişdilər. Heç yemək də yemirdim. Bir maraqlı hadisə də olmuşdu, - bunu deyərkən Arzunun üzündə təbəssüm oyandı, - axşam yeməyinə oturmuşduq, anamın diqqəti məndəydi, mən isə öz xəyallarımda. Birdən anam, heç gözlənilmədən, “Qızım, yoxsa aşiqmi olubsan?” deyə soruşdu. Mənsə, “ana, bunu haradan çıxardın?” deyə soruşdum. Gülərək, “artıq on beş dəqiqədir ki, supu çəngəllə yeməyə çalışırsan” dedi, - bunu deyib güldü, Arzunun güldüyünü görən Sevinc də gülməyə başladı.
- Təsəvvür edirəm, - deyə də söz atdı.
- O qədər utanmışdım ki, heç nə deyəcəyimi bilmədim, - deyə hekayəsini nəql etməyə davam edirdi, - qıp-qırmızı olmuşdum, yaxşı ki, atam müdafiyəyə gecikmədi, “işin