n olmasın qızla, insanın arada fikri dağınıq olur”.

Nə qədər bitmək bilməyən illər kimi gəlsə də, o həftə sonu da bitdi. Bazar ertəsi ən sevdiyim donumu geyindim, güzgünün qabağında o qədər vaxt keçirmişdim ki, saata baxanda artıq gecikəcəyimi anladım. “Olsun da, iki ildə bir dəfə, heç nə deməzlər”, deyə düşündüm, düzdür heç nə deməzdilər, çünki iki il ərzində ilk dəfə idi ki, dərsə gecikəcəkdim. Anam axırda demək olar ki, məni evdən zorla çıxardı. Hələ də yadımdadır, dərsə düz 20 dəqiqə gecikmişdim, müəllim üzümə baxdı və “keç otur Arzu, əslində dərsə gec gələni götürən deyiləm, amma sən, bilirəm gecikən qız deyilsən, yəqin yetərli səbəbin olub, keç qızım” dedi. İlk dəfə olaraq heç bir dərsə qulaq asmadım, bütün fikrim ondaydı, daha doğrusu, onu bir daha görmək xoşbəxtliyinə nail olacammı, deyə düşünürdüm.

Onu heç tanımırdım, hansı bölmədə, hansı fakultədə oxuduğunu. Bəlkə heç burada da oxumurdu. Kiminsə yanına gəlmişdi. O zaman ağlıma gələn bir düşüncə isə məni tamam yandırıb-yaxırdı: bəlkə sevgilisinin yanına və ya daha dəhşətlisi, nişanlısının yanına gəlmişdi?! Mənim vaxtım bunları düşünməklə keçərkən, günorta oldu. Həmişəki kimi rəfiqələrimlə bufetə düşdük. Onlar da məndəki fərqi hiss eləmişdilər, amma heç nə demədilər. Heç kəs yemək istəmirdi, ona görə hərəyə bir çay və peçenye götürdük. Qızlar deyib gülür, çaylarını içirdilər, mənsə bir tərəfə zillənib baxır və xəyallara dalırdım. Hər dəfə yanımda oturan rəfiqəm “Ay qız çayını iç, birazdan dərs başlayacaq” deyəndə fincanı götürüb bir udum içib masanın üstünə qoyurdum. Birdən Kənanı gördüm, bufetdən çıxırdı, dostları ilə, bəlkə də qrup yoldaşları idi, deyib gülə-gülə. O an biraz pis oldum, yəni mən onun yadında heç qalmamışammı, amma çıxarkən gözlərini gördüm, çox qəmli gözləri vardı, üç gün əvvəl gördüyüm gözlər deyildi sanki, bəlkə də mənə elə gəlirdi. Amma o məni görmədi. Artıq bir şeydən demək olar ki, əmin idim, o, bizim universitetdə oxuyurdu.

Son dərs idi, hələ bitməyinə 15 dəqiqə qalmış