mən hazır idim, fikrim dərs bitən kimi çıxmaq və rəfiqəmi universitetin çıxışında gözləmək idi. Zəngin vurulmasıyla mənim otaqdan çıxmağım bir olmuşdu. Bir onu bilirəm ki, çıxarkən hər kəs mənə baxırdı, çünki indiyə qədər heç kəs məni bu halda görməmişdi, hələ sinifdən ən tez çıxmaq, amma mənim heç vecimə də deyildi, düşündüyüm tək şey, evə getmədən onu bir daha görmək idi. Elə ona görə də tez çıxışa tərəf getdim, gedərkən həmişə evə bir getdiyim rəfiqəm zəng etdi, bir anlıq onun orada gözlədiyini düşündüm, telefonu götürmək istəmirdim, amma sonra götürdüm, biraz gec gələcəyini söylədi, həmişə tələsdirdiyim halda, bu dəfə qeyri-ixtiyari sevinərək “narahat olma, işini gör, gözləyirəm” dedim. Telefonu çantama qoyarkən halımdan biraz utandım, amma sonra onu görərkən durduğum yeri görüb ora tərəf yeridim, biraz əvvəlki utancımdan heç nə qalmamışdı.

Çıxışa yaxınlaşarkən onun keçən həftə durduğu yerə tərəf baxdım, aman Allahım, o yenə oradaydı və gözüylə nəysə axtarırdı. Həmin an özüm də bilmədən bunları fısıldamışdım: “inşallah məni gəzir”. Ən çox da cümə günü dayandığım yerə baxdığı üçün özümü buna inandırmağa çalışdım. Özümə inana bilmirdim, ağlım “yerində dur!” deyirdi, qəlbim isə keçən dəfə dayandığım yerə yönləndirirdi. Qəlbimə qulaq asdım, elə ora yönəlmişdim ki, o da məni gördü. Bir anlıq durdum, artıq bir-birimizə baxırdıq, mənə baxıb təbəssüm etdi, mən də qeyri-ixtiyari təbəssüm etdim. Orada dəqiq nə qədər vaxtın keçdiyini bilmədim, amma bir onu bilirəm ki, rəfiqəm gələnə kimi biz orada baxışdıq, bəzən mən utanıb gözümü çəkirdim, bəzən də o. Amma mənə tərəf yaxınlaşmağa cəsarət edə bilmirdi. Yenə keçən dəfəki kimi, rəfiqəmin silkələməyi ilə özümə gəldim. “Ay qız, telefona niyə cavab vermirsən?” deyə də soruşdu, mənsə, “bağışla, telefon səssizdəydi, xəbərim olmayıb”, “Mənsə sənin telefonunun zənginə tərəf yönəlib tapdim səni bu qarma-qarışıqlıqda”.

Yaxşı ki, yolda heç nə demədi. Mən yalnız evə çatanda gördüm ki, doğrudan da telefonum səssizdə deyildi.