. Bütün günü də səslidə olub, yaxşı ki, dərs vaxtı zəng edən olmayıb. Hə, bir də oradan elə sakit ayrıldıq, cümə günü olduğu kimi. O günü də birtəhər sona çatdırdım. O günlər sanki bitmək bilmirdi. Deyərdilər ki, elə saatlar olur, gün kimi gec keçər, özümdə görməyincə inanmırdım, amma o gündən sonra inanmağa başladım, nəinki gün, bəlkə də ay kimi uzun.

Bir sonrakı gün də əvvəlki kimi oldu əvvəli, bu səfər başqa don geyinmişdim, amma yenə güzgünün qabağında çox vaxt sərf eləmişdim və buna görə yenə də dərsə gecikmişdim. Həmin gün bufetdə görmədim onu. Ümidim yenə də universitetin çıxışına idi, onun üçün çox da kədərlənmədim onu bufetdə görmədiyimə. Yenə dərsdəykən hazır olmağım və dərs bitən kimi sinifi tərk etməyim. Bu səfər inamlı addımlarla çıxışa doğru yürüyürdüm və hiss edirdim ki, yaxınlaşdıqca qəlbimin döyüntüsü artır, çıxışa çatanda elə döyünürdü ki, sanki yerindən çıxacaq.

O yenə oradaydı, məni görüb yenə gülümsədi. O an o qədər istəyirdim ki, mənim yanıma gəlsin, tanış olmaq istədiyini bəyan eləsin. Rəfiqəm də, görünür tez gələcəkdi, ona görə biraz da təlaşlanmışdım. Biraz baxışdıq, sanki mənə tərəf gəlmək istəyirdi, amma cəsarət edə bilmirdi. Mənim qəlbim də sanki, “Özünə inan, bax, buradayam, bəli, mən də tanış olmaq istəyirəm” deyirdi. Bir də gördüm mənə tərəf gəlir. Onun o zamankı gəlişini hələ də unuda bilmirəm, tir-tir əsirdim, o yaxınlaşdıqca həyəcanım daha da artırdı. Yanıma gəldi, udqunaraq, çətin də olsa, “Vaxtiniz xeyir. Sizinlə tanış olmaq istərdim” dedi. Çox sadə sözlərdi, amma mənə o qədər təsir etmişdi ki. Bəlkə də qıza yaxınlaşmanın ən sadə və çox halda da işə yaramayan növü idi,- deyib gülümsədi, - Amma bir bilsən mənə necə təsir etmişdi. Biraz qızardım, başımı aşağı əydim, “yox” deməzdim əlbətdə, amma birdən-birə “mən də” deyə bilməzdim. İlk dəfə belə halla rastlaşırdım. Sanki məni düşdüyüm vəziyyətdən qurtarmaq istəyərcəsinə, “Adım Kənandır. Riyaziyyat fakultəsi, 3-cü kurs tələbəsiyəm” dedi. Mənsə, “Arzu, tərcümə, 2-ci kurs”