- Sabahın xeyir. Təbrik edirəm, yenə gecikmisən.
- Sabahın xeyir.
- Nə olub? Bu nə sifətdir yenə?
- Heç, kefim yoxdur.
- Sənin nə vaxt kefin olub ki...

Sevinc cavabın yerinə Arzuya tərs-tərs baxdı.

- Yaxşı, susdum. Kofe istəmirsən? Su indi qaynadı, - deyə Arzu aranı düzəltməyə çalışdı.
- Hə, pis olmaz.
- Maşallah, səndə də etiraz da yoxdur e.

Arzu və Sevinc artıq iki ilə yaxın idi ki, tərcümə mərkəzində işləyirdilər. Hər ikisi universiteti bitirən kimi, iş axtarışına çıxmışdı və onları bu tərcümə mərkəzi bir araya gətirmişdi. Bu iki il onları çox yaxınlaşdırmışdı, bir-birlərinin ən yaxın dostları idilər. İkisi də aralarında heç bir sirr olmadiğını düşünürdü, amma bu ancaq onların düşündükləri idi. Hərəsinin özünə görə sirri vardı, amma varlığını belə hiss elətdirməmişdilər.

Arzu Sevincdən cəmi bir yaş böyük, amma danışıqlarına, hərəkətlərinə baxan olsa ən azı 6-7 yaş fərqin olduğunu deyərdi. Arzu o qədər hərəkətlərinə, danışığına diqqət edən bir qız, amma Sevinc gəncliyin əsdirdiyi küləyə qapılıb həyatını yaşayanlardandı. Arzu da gözəl idi, amma onlar yan-yana durduqda heç kim Arzuya baxmaz, çunki Sevincin ele gözqamaşdırıcı gözəlliyi vardı ki, adi yolda gedərkən bütün nəzərlər ona yönəlirdi. Orta boylu, uzun və düz zil-qara saçları, göm-göy gözləri, hələ bir də onları sürməylə bəzəməyi. Həm də zövqlü geyinərdi. Bir rəssamın diliylə gözəlliyə tərif verəsi olsaq, “Üzvlərin cəmləşib bir yerdə elə formalaşmasıdır ki, artıq ona nə bir şey elavə etmək, nə çıxarmaq, nə də dəyişmək lazım gələr”. Və bəli, Sevincin gözəlliyi beləydi, bir sözlə, məftunediciydi.

Arzu da orta boylu idi, amma Sevincdən fərqli olaraq buruq saçlı, qara gözlü idi. O da gözünə sürmə çəkərdi və çox yaraşırdı da. Çox da gülərüz qız idi. Onu taniyan demək olar ki, hər kəs, onun dərdsiz biri olduğunu zənn edərdi və yalnız çox az hissəsi onun gözündəki kədəri görürdü. Dadmayan bilməz məsələsi. Görünür, kədərini anlayanlar da o dərdi çəkiblər.

Ən əsası da, Arzu çox