ə demirdi,qayğıya ehtiyacı olduğunu düşünən Eminin atası,xoşbəxtliyə və sakitliyə layiq olduğunu düşünən Leylanın ailəsi. Sevgimiydi,bağlılıq idimi.Heç kimi bunu fikirləşmirdi...
Leyla bu il daha fərqli gəlmişdi,narahat və qəmgin.Universitetin axırıncı ilində idi və evdəkilərin məsləhəti ilə xaricdə ikinci təhsilə imtahan vermiş və daxil olmuşdu.Yol boyu bunu Eminə necə deyəcəyini və Eminin nə reaksiya verəcəyini düşünürdü.Və budur dedi,amma olanlardan özü də şoka düşmüşdü.Sakitlik və sadə :"Başa düşdüm..."-cavabı... Sonda isə Leyla üçün axmaq görünən soyuq gülümsəmə.Və bütün ayı davam edən adi günlər.Axı niyə o başqa heç nə demədi,etiraz,qəzəb hanı?Cavab tapa bilmirdi.Təkidlə soruşduqda isə,eşitdiyi cavablar soyuq su kimi sızladırdı bədənini:
--Səncə dənizə su töksən nə qədər dəyişə bilər?(Onsuzda hər kəs tərk edir birilərini bu dünyada)-ürəyində səsləndirdi.
O gündən söhbət açılmadı,bu günə kimi.
Səhər ev daha da canlanmışdı,köməkçil ər çamadanları yığır,ev sahibləri isə səhər yeməyi stolu arxasında söhbət edirdilər.Ataların səsi daha aydın eşidilirdi:
--Bilirsən də,mənim qızımın istəyini-gülümsəyərə k sözünə başladı
--Nə?
--Türkiyəyə təyyarə ilə yox,qatarla getmək istəyir.
--Belə da yaxşıdı,yeni yerlər görərəm,həm də maraqlı olar-Leyla məmnun səs tonu ilə atasının sözünü kəsdi
--Qoy nə istəyir eləsin,cavanların nə düşündüyünü nə istədiyini bilmədiyimi çoxdan qəbul etmişəm,sən də etsən əla olar.Nə vaxt yola düşür?
--Bu axşam Bakıya qayıdırıq,səhərsə yola salırıq.
--Belə tez?Onda biz də siznən gələrik,yola salarıq.
--Niyə özünə əziyyət verirsən.Burda görüşsən də olar
--Olmaz.Belə lazımdı,hə Emin?-o gözucu oğluna baxdı
--Necə istirsən...
--Vəssalam-gülümsədi və çay içməyə başladı.
Yollar və onların sakitləşdirici sehrini bilməyən insan yoxdur məncə,gecə səması altında bu sehrin daha da artığını həmçinin.Dalqabaq gedən maşınlar Bakıya çatdı.Bakının yorucu gecələri onları öz ağuşuna acgözlüklə aldı,sakinlərəsə sadəcə səhərin "əlvan"