günəşini gözləmək qalırdı.Bu gecə qəlblər daha sürətlə artır,narahatlıqla tüğyan edən fırtınalara ev sahibliyi edirdi.Axırıncı gün,birlikdə açılacaq o axırıncı gün...
Platformada iz buraxan təkərli çamadanlar,bitməyəcə k təəssürat bağışlayan ayaq səsləri,kimisə yola salarkən yaranan hıçqırıqlar,və yaxud da gülüş səsləri...İki baxış...Yanlara sallanmış ürkək əllər...Və süzülən yalnız bir cüt göz yaşı daxil oldu vaqona."Bu qədərmi?"-düşündü Leyla...Arxasında tısıltıyla bağlanan vaqonun qapısı,sanki onu yandırırmış kimi incitdi cəld çevrildi,gördüyü isə yerə çöməlmiş Emin və onun dayanmadan axan göz yaşları idi.O gözlənilmədən"EMİN!! !"-deyə qışqırdı.Onun ümidsiz xırlıdayan səsi Emini silkələdi.CƏld yerindən qalxıb yavaş-yavaş hərəkətə başlayan qatarın ardından qaçmağa başladı."Getmə!Məni tək buraxma!Sən də məni tək buraxma"-xırıldayan səslə təkrarlayırdı bu sözləri.Nə qədər də qaçsa çata bilmirdi.Lənətə gələsi insan ayaqları ona çata bilmirdi,qırılmasını arzuladığı insan qolları ona uzana bilmirdi.Eyni ilə də Leyla vaqonun içində arxaya qaçırdı.Qəti qərar almışdı həyat,verilən səhv qərarın yerinə yetirilməsində.Şans vermişdi insanlığa,amma yenə yanılmışdı insan.Hissləri atmışdı ikinci səviyyəyə...
İki gün sonra...
Səhər yenə hər zamankı kimi aydınladırdı hər tərəfi.O yenə gölün dibindən o günəşi izləyirdi.
Səssizlik telefonun qulaq batırıcı zingiltisi ilə pozuldu.Eminin atası telefonun dəstəyini qaldırdı,qışqırıq səsi onu bir anlıq qorxutdu.Sonra isə gülümsədi və göz ucu qapıya baxdı,yarım açılı qapı və onun ağzında yerə böyrü üstə atılmış təkərli çamadan.O dərindən nəfəs alıb,sakit səslə:"Xəbər eləyərəm.."-dedi,dəs təyi asdı və astadan məmnunluqla gülməyə başladı
Emin gözlərini yumdu...Gözlərini açdığında yalnız üç şeyi gördü:Ona tərəf üzən silueti,suyun altında alovlanırmış kimi görünən saçları və ona baxan bir cüt parıldayan yaşıl gözləri...
-
* Tel / WhatsApp: 055 835 25