Yolda qarşılaşdığımızda, azan oxunurdu.
- "Gəl səni məscidə aparım," dedim. Bu gün Cümədi
bilirsən
daha əvvəlki təkliflərimi də rədd etdiyi üçün:
- Sən də mənim məscidə getmədiyimi bilirsən, dedi.
- "Bilirəm amma, Səbəbi də mənə maraqlıdır." dedim. - "Nə bilim olmur,alınmır"- deyə cavab verdi. "Bəlkə
ətrafın da
təsiri var. Həm şalvarımın ütüsü pozulub dizləri aşınar
deyə
narahatlıq edirəm."
İstər istəməz gülərək: -" Hər halda zarafat edirsən"-dedim. "Bunun üçün
məscid tərk
edilərmi heç?"
- "Ciddi söyləyirəm. Geyimimə və xüsusilə "Yaşıl"a
çox düşkün
olduğumu bilərsən." dedi. Həqiqətən də elə idi. Geydiyi bir-birindən gözəl
paltarları mütləq
yaşılın bir başqa tonundan seçər və hər vaxt ütülü idi.
- "Yaxşı, Həyatında heç məscidə getmədinmi?" deyə
soruşdum.
- "Uşaq ikən babamla bir neçə dəfə getmişdim, deyə cavab verdi.
Lakin artıq gedə biləcəyimi zənn etmirəm.
Söylədikləri məni son dərəcə çaşdırmış və bu
mövzunu açdığıma
peşman etmişdi. Daha sonra əl sıxışıb ayrıldıq.
Onunla danışmamızdan iki ay sonra, özünün məsciddə olduğunu
söylədilər. Dərhal getdim. Bağçadakı namaz saflarının
ən
qarşısında dayanırdı və üzərində yenə yaşıllar vardı.
Yavaşca yanına yaxınlaşdım və sakit bir səslə:
- "Bəs heç məscidə gəlməyəcəkdin?" -soruşdum. Heç səsini çıxartmadı. çünki musalla daşının
üzərində, yaşıl örtülü
bir tabut içində yatırdı.