ayiq deyil
yardan giley...”
Onun çalışdığı bankla
üzbəüzdəki parkın
arasından bir yol keçirdi.
Ona görə də Niyazi evə
getməzdən öncə yolunu
parkdan salmaq, may
ayının təmiz və sərin
havasında oturaraq bir az
qəzet oxumaq qərarına
gəldi və sağına-soluna
baxaraq yolu keçdi.
Ayın bu vaxtları günün
altında isti, kölgədə isə
çox sərin olur, adam
bilmir, pencəyini əlində
tutsun, yoxsa əyninə
geyinsin. Niyazi pencəyini
çıxarıb qolunu üstünə aldı,
yenicə yarpaqlayan
ağacların qotur kölgə
saldığı skamyada oturdu
və pencəyinin qoltuq
cibinə qoyduğu qəzeti
çıxardı. Əslində o bu
qəzetdəki xəbərləri hələ
səhər-səhər oxumuşdu,
indi də köşələri,
reportajları oxuyacaqdı.
Park demək olar ki, boş
idi. 30-40 metr o tərəfdəki
skamyada iki qadın oturub
söhbət edirdilər,
qarşılarındakı meydançada
isə 5-6 yaşlı iki uşaq guya
ki, futbol oynayırdılar,
topu vurur, dalınca qaçır,
çatır, yenə vurur, yenə
topu qovub tutmaq
istəyirdilər.
Niyazi nəzər yetirdiyi
məqalənin birini bitirib
ikinciyə keçəndə
uşaqlardan birinin
vurduğu rezin top
dığırlana-dığırlana ona
tərəf gəldi və onun
oturduğu skamyanın
yanından adlayaraq
çəmənliyə getdi. Uşaqlar
çığırışa-çığırışa, bir-birini
itələyə-itələyə topa tərəf
qaçdılar, skamyanın
yanından ötdülər, ancaq
səsləri qəfildən xırp kəsdi.
Niyazi gözünün ucuyla
onsuz da qaçan uşaqları
izləyir, onların hansınınsa
bu saat yıxılacağını
gözləyirdi, ona görə də
istər-istəməz skamyanı
ötüb çəmənlikdəki topu
götürmək istəyən
uşaqlara baxdı.
Uşaqların topu
çəmənlikdə, ağacın
dibində ölü kimi uzanmış
bir adamın ayağının
altındaydı. Uşaqlar bu
adamdan qorxmuşdular
və hələ də qorxur,
yaxınlaşıb topu
götürməyə cürət
etmirdilər.
Adam 55-60 yaşlarında,
arıq, sümüklü, saçları
dağınıq, saqqallı bir
kişiydi, əzilmiş pencəyi ilə
uzanmışdı, mürgüləyirdi.
- Bu kimdir? – deyə
uşaqlardan biri Niyaziyə
baxa-baxa, ondan kömək
gözləyərək soruşdu.
Niyazi onu cürətləndirdi:
- Qorxmayın, bomjdur,
yatıb,