ə varmaqdaykən kişi
yenidən təkrar etdi:
- Amma mən bomj
deyiləm, səfil də deyiləm.
Müəyyən yaşayış yerim də
var. İşim də.
O ayağa qalxdı, şalvarının
və pencəyinin üstündəki
ot və çör-çöp qırıntılarını
çırpdı, gəlib skamyada,
Niyazidən bir-iki metr
kənarda oturdu. Niyazi
aradakı gərginliyi
yumşaltmaq üçün dedi:
-
Hə, mən səhv saldım.
Görürəm, siz intellektual
adamsınız, – o qısa pauza
verdi və kişinin nədən açıq
havada, ağac dibində
yatmasını başa düşdüyünü
bildirmək qəsdi ilə əlavə
etdi. - Yuxudur də, bir də
görürsən, adamı durduğu
yerdə aparır, gərək dərhal
gözünü yumub beş dəqiqə
olsa da mürgüləyəsən.
Kişi onun sonrakı sözlərinə
əhəmiyyət vermədi.
- İntellektual deyəndə, iki
universitet qurtarmışam
mən, - deyə o, öyünürmüş
kimi bir ədayla, bir az da
istehzalı görkəmdə qeyd
etdi. – Birini cavan vaxtı,
pedaqoji, birini də içəridə.
Həyat universiteti.
Əslində, Niyazi ilk
gördüyündə onun keçmiş
məhkum olduğunu yəqin
etmişdi, amma artıq adam
özü də təsdiqləyirdi və
aydın idi ki, o, həbsxanada
uzun müddət yatıb.
“Beləsi ilə ehtiyatlı olmaq
lazımdır”, - deyə düşünən
Niyazi yaranmış ilk
fürsətdə sağollaşıb
getməyə qərar verdi.
Hələlik qorxulu bir durum
yox idi.
- Cavan vaxtı mən
müəllim olmuşam, on
ildən çox müəllim
işləmişəm, - kişi söhbətə
başladı. - Sonra həyat
başqa cür alındı.
Niyazi ona sual vermək
istəmirdi, bilirdi ki, hər
sual söhbətin uzanması
deməkdir, amma nəsə
demək də lazım idi. Yoxsa
kişi yanlış başa düşərdi və
“bomj” adlandırılmasına
görə də yenidən
əsəbiləşərdi.
- Ruslarda bir söz var, -
Niyazi dedi, - deyirlər, ot
sumı i ot tyurmı ne
zarekaysya. Yəni
türmədən və dilənçilikdən
heç kəs sığortalanmayıb.
- Ay sağ ol, - kişi məmnun-
məmnun gülümsədi. –
Xoşum gəldi səndən.
Panyatkalı oğlansan. Sənin
kimilər indi azdır.
Universitet qurtarırlar,
baxırsan ki, heç nə
bilmirlər.
O bir az susdu və davam
etdi:
- Məsələn, mən indi
səndən soruşsam ki,
Antanarivu hansı