ölkənin
paytaxtıdır, Surinam
harada yerləşir, bəlkə də
biləcəksən. Amma çıxaq
yüz ali təhsilli adamdan
soruşaq, doxsan beşi
bilməyəcək, bilsələr,
bıçağı çıxarıb qulağımı
kəsərəm.
O, bu sözləri deyərkən,
əlini pencəyini sağ yan
cibinin üstünə vurdu.
Güman ki, bıçağı o cibində
idi.
Niyazinin işinin
xüsusiyyəti eləydi ki,
demək olar, dünyanın
əksər ölkələri ilə əlaqələri
vardı, ona görə də
yüzlərlə şəhərin hansı
ölkədə olduğunu bilirdi,
ancaq o, indiki halda öz
coğrafi biliyini səfil
olduğunu inkar edən
kişiyə göstərsəydi,
mübahisəyə girişmiş, söz
güləşdirirmiş kimi
görünəcəkdi. Niyazi belə
adamların psixologiyasını
az-çox bilirdi, anlayırdı ki,
kişi onun bisavadlığından
xoşhal olacaq. Ona görə
də o, Antanarivunun hansı
ölkənin paytaxtı olduğunu
bilmədiyini dedi, eyni
zamanda Surinamın harda
yerləşdiyini soruşdu.
- Surinam Mərkəzi
Amerikada yerləşir, - kişi
üstün savadını nümayiş
etdirməkdən zövq ala-ala
dedi. – Futbolçu Ruud
Qullit eşitmisən? Bax, o
oralıdır. Vaxtıyla
Hollandiyanın
müstəmləkəsi olub. Yəqin
Hollandiyanı tanıyarsan.
Elə dögül, ala?
Bu, Niyazinin sevmədiyi,
hətta zəhləsi getdiyi
müraciət forması idi. Yenə
yeniyetmələr və gənclər
bu kəlmədən istifadə
edəndə birtəhər dözmək
olurdu, ancaq yaşlı
adamların dilində
səslənən “alə” ifadəsi
onda ikrah doğururdu.
Bununla belə, o, indiki
halda həmin xitaba görə
kişiyə hər hansı bir irad
tutmağı lazım bilmədi.
Hər halda, görünürdü ki, o,
elə-belə adam deyil,
üstəlik, zabitəli olsa da,
aqressiv təsir bağışlamırdı.
Niyazi hesab etdi ki,
onunla söhbəti bir qədər
dərinləşdirmək olar.
İnsandır, bəlkə bir
köməyə ehtiyacı var,
bəlkə bir zənglə hansısa
işini düzəltmək
mümkündür.
Onlar bir az ordan-burdan
söhbət elədilər. Niyazi ona
küçənin o tayındakı
bankda işlədiyini dedi,
haralı olduğunu, hazırda
harada qaldığını soruşdu.
- Keşlədə oluram. Köhnə
türmə xlebnikimlə. İndi də
həm də smenşikik.
Şirkətdə gözətçilik edirik.
Birtəhər