r başımızı
girləyirik.
Aydın oldu, adamın ailəsi-
uşağı yoxdur. Ola bilsin,
türmədən əvvəl olub,
amma sonra dağılıb. Hələ
bilmək olmaz ki, onun
başına nə iş gəlib. Bəlkə
ümumiyyətlə, türməyə
arvadını öldürdüyü üçün
düşüb. Bəlkə arvadı uzun
müddət gözləyib, sonra
boşanıb? O, bunları
birbaşa soruşa bilməzdi,
kişini cırnada bilərdi.
Ancaq həm də maraqlıydı.
- Bilirəm, - kişi dilləndi, -
bu saat fikirləşirsən ki,
görəsən, bu adam hansı
cinayətə görə türməyə
düşüb. Elədimi? – o,
sualına cavab gözləmədən
soruşdu: - Davay, uqadat
elə, görüm, səncə, mən
türməyə nəyə görə
düşmüşəm.
Niyazinin beyni sürətlə
çalışmağa başladı, düz olsa
da, olmasa da, elə bir
cinayət seçib deməliydi ki,
böyük ehtimalla sağ
cibində yaylı bıçaq
gəzdirən bu adamın
xətrinə dəyməsin. Durub
“zorlama üstündə”,
“oğurluğa görə”,
“quldurluq üstündə” deyə
bilməzdi. Nəhayət, tapdı:
- Məncə, sizin kimi
intellektual bir adam ya
nəsə bir tələyə düşüb, ya
da kimsə toyda-nişanda
ilişib, sataşıb, vurmusunuz,
ölüb.
Kişi başını buladı:
- Karoçi, yaxınlaşdın,
amma tapa bilmədin.
Nəysə.
Sonra o cəmi üç cümlə ilə
həyat hekayəsini danışdı.
Öz maşınıyla həyat yoldaşı
ilə birgə rayondan
gəlirmiş. Yol polisi
postunda onu saxlayırlar,
deyirlər, bu kapitanı da
şəhərə apar, bu da
götürür, yolda kapitan
artıq-əskik danışır, qaş-
göz süzdürür, bu da onu
maşından endirir, sifətinə
bir kəllə qoyur və adam
ölür.
- Bir kəlləyə görə on dörd
il iş verdilər, getdim.
Niyazi onun bu
hekayətinə inanmadı.
Çünki o, eynilə buna
bənzər bir əhvalatın iki-üç
ay öncə baş verdiyini
qəzetlərdən oxumuşdu.
Ancaq o, özünü bu
hekayətə inanmış kimi
göstərdi və onun
məhbəsdən çıxdıqdan
sonrakı həyatı ilə
maraqlandı. Həbsxanadan
çıxandan sonra evinə
gəlməyibmi, öz köhnə
işinə qayıtmayıbmı?
Kişi ona çəpəki baxdı.
- Mənim adım Sədidir. Bu
adı mənə atam verib.
Ədəbiyyat müəllimiydi
atam. Sədi Şirazinin
şərəfinə qoyub. Sədi Şirazi
barədə eşitmisən? Şair
olub.