Qəzəllərini radioda
hərdən oxutdururlar. Hə,
nə deyirdim? – Kişi bir
anlıq tutuldu, alnını
ovuşdurdu və əlavə etdi: -
O Sədi Şirazinin bir misrası
var, deyir, “Sədi, sənə layiq
deyil yardan giley, ey
bivəfa”...
Kişi susdu, boşluğa baxdı,
gözləri yol çəkdi, sonra
davam etdi:
- İndi onun sözü olmasın,
bu Sədiyə də layiq deyil
bəzi şeylərdən danışmaq.
Karoçi... Ağzında on dörd il
deyirsən. Sağlam,
içməyən, çəkməyən adam
girir türməyə, ordan alkaş,
nəşəxor kimi çıxır. Gəlib
görürsən, bütün həyatın
puç olub gedib. Gərək
gedib bir tərəfdə pasledni
çasını gözləyəsən...
Niyazi yenə nə deyəcəyini
bilmədi. Bəlkə də həyatı
korlanmış bu adamı daha
yaxşı işə düzəltmək, daha
şəraitli qalacaq yer təşkil
etmək mümkün idi, amma
onun itirilmiş illərini heç
kəs ona verə bilməzdi.
Altmış yaşının astanasında
o, yenidən ailə qurası
deyildi, üstəlik, xəstəhal
və həyatdan əlini üzmüş
durumdaydı.
Qısa pauzadan sonra Sədi
kişi uzun çəkən məhbəs
həyatından maraqlı hesab
etdiyi hadisələri danışdı,
dustaqların bir-birinə,
rəislərə münasibətindən
bəhs etdi. Niyazi bu kimi
hadisələri çox eşitmiş,
oxumuşdu, bilirdi. Ancaq
Sədi kişinin söhbətində bir
ifadə onun xoşuna gəldi.
Sabiq məhkum dedi ki,
yalan sözdür, türmə heç
kəsi islah etmir, əksinə,
məhv edir.
Bir az da yanaşı oturdular.
Susdular. Mənasız
mövzularda danışdılar.
- İçkiylə aran necədir? –
Niyazi ona içki pulu
vermək qəsdiylə soruşdu.
- Çox pis. Türmədə napitok
içə-içə qaraciyərimizi də
becərdik. İndi heç düz-
əməlli pivə də içə
bilmirəm. Amma arada
uşaqlar gətirir, nəşə-zad
çəkirəm. Yoxsa tablaşmaq
olmaz. – O susdu və
rişxəndlə əlavə etdi. –
Yəqin ki, bir şey qalmayıb.
Bir gün top oynayan
uşaqlar gəlib burda məni
tapacaqlar və qışqıracaqlar
ki, mama, burda bir bomj
ölüb. “Umer kakoy-to
bomj” deyəcəklər.
Niyazinin ovqatı tamam
pozuldu, hiss etdi ki,
qalxıb getməsə, tamam
pis olacaq. Amma birdən-
birə durub Sədi kişini tərk
etmək də arına gəldi. Bir
müddət