—Borya, һeç bilmirәm bu pintiliklə sәndәn nә һüquqşünas olacaq!
—Sözündә bir az һәqiqәt var. Nataşacan, ancaq bu işdә məndәn çox sәn taqsırkarsan.
—Mәn nә üçün?
—Çünki evlәnmәyi sən yubadırsan. Mәsәlә tәk mәnlik olsaydı, indi kukla kimi sәliqәli bir oğlandım, bir düjün də uşağımız vardı.
Belә vaxtlarda Nataşa zarafatla Borisin üzünә vurar vә qızarıb qaçardı.
Adil Borisә elә öyrәnmişdi ki, o, yataqxanada olmayanda darıxar va tez-tez pәncәrәdәn bayıra boylanıb dostunun yolunu gözlәrdi. Lakin aralarındakı yaxınlığa baxmayaraq, ona nә Ceyran barәdə, nә dә ögey anasının rәftarı һaqqında danışmamışdı. Bu onun uşaqlıq xasiyyәti idi. Sirrini başqalarına açmağı sevmәzdi.
Bir dәfә—onda Adil beşinci sinifdo oxuyurdu, —bәrk qar yağmışdı. Bayırdan gәlәn Nәrgiz isti şalı olmadığı üçün donduğundan şikayәtlәnmişdi. Rәһman isә buna әһәmiyyәt vermәmişdi. Atasının bu laqeydliyi Adili düşündürmüşdü. Bu әһvalatdan iki-üç һәftә sonra, bir axşam Nәrkiz oğlunun şalvarını ütüləyәndә onun cibindәn bir dәstә kağız pulun yerә töküldüyünü görüb tәәccüblәnmişdi. Axı bu qәdәr pul onun üçün һaradan idi?! Anası ki, һәr gün məktəbә gedədә Adilә üç-dörd manatdan artıq xәrclik vermirdi! Sәһәr Adil yuxudan durcaq Nәrgiz dözә bilməmişdi.
—Adil, düzünü de görüm, bu pullar sәnin üçün һardandır? — deyә qadın tәşviş içində soruşmuşdu.
Adil anasını nigarançılıqdan qurtarmaq üçün sözün düzünü deməyә məcbur olmuşdu:
—Ana, atam sәnә şal almadı, mən buna dözә bilmirәm. Ona görә dә bu gün iyirmi gündur ki, sәnin xәrclәmәyә verdiyin pulları yığıram. Mәktәbdә yemirәm. Yetmiş beş -manat düzәlib, gəlәn һəftə gedib sәnә özüm yaxşı bir şal alacağam.
Nәrgizin gözlәri yaşarmışdı. Onun oğlunu öpmәkdən başqa çarәsi qalmamışdı.
Sonralar isә yaşa dolduqca, öz sirrin gizli saxlamaq Adildә bir adәt şәkli almışdı.
Boris Adilin atasının bir neçə dәfә yataqxanaya gәldiyini eşitmişdisә dә, onun üzünü görmәmişdi.
Rәһman birinci sәfәrdә Adili tapa bilmәdi. Bakı qatarı Moskvada az dayandığı üçün oğlunu