Laloçkanın xoşladığı oğlanlardan deyildi. Onun gәzdiyi cavanlardan fәrqli olaraq çox sadә vә ciddi idi. Laloçka yaxşı bilirdi ki, gәləcәkdә Adilin xasiyyәtilә onunku tutmayacaqdır. Ancaq qız һər şeyә güzәştә getmәyә һazır idi. Tәki Diləfruz ona qayınana olaydı! Әgәr Laloçkanın istәklәri yerinə yetsəydi, ipəyə, külmәxmәrә bürünәcәk, xәz paltolar, modalı tuflilәr geyәcәk, Dilәfruz kimi gözәl şlyapalar qoyacaq, şәһәr qızlarının, gəlinlәrinin çoxunun gözü onda qalacaqdı. Onu barmaqla göstərәcəklәr.
Ancaq Dilәfruzla Adilin arasındakı ziddiyyәt işi çәtinə salır, qızın planlarını alt-üst elәyirdi. Buna baxmayaraq Laloçka һәlə dә fikrindәn dönmәmişdi. Hәtta Mәmmәdin ad günündə Adilin otağından onun kiçik bir şәklini götürüb medalyonuna salmışdı. Qız bu dәfә Adili görәndә medalyonu açıb ona göstәrmək, «Sәn mәni saymasan da, mәn şəklini ürәyimin üstündә gәzdirәrәm», demәk istәmişdi. Lakin ziyafәt geçәsindәn sonra elә bu mәqsәd üçün Dilәfruzgilә gәlən Laloçka gözləmәdiyi bir xəbər eşitmişdi:
“Adpl Moskvaya köçüb!”
İndi o vaxtdan xeyli keçirdi. Adilin Moskvaya getdiyini eşidәndәn sonra Laloçkanın ayağı bu evdәn kәsilmişdi. Lakin Moskvadan qayıdandan sonra Dilәfruz Laloçka üçün daһa әziz olmuşdu. İndi o һәr dәfә onlara gәlәndә, arvada bir şey gәtirib bağışlayır, bu yolla ürәyini yumşaltmağa çalışırdı.
Bu gün һava bәrk isti idi. Laloçka çox oturmaq istәmәdi. Qısa söһbətdәn sonra:
—Diluşacan, dur gedәk, sәni plombirә qonaq elәyәcәyəm, —deyib ayağa qalxdı.
Diləfruz bu tәklifә etiraz etdi:
—Yox, a.. mәn bu istidә bayıra çıxa bilmәrәm. Sәrinlәnmәk istәyirsәn, quyuya bir sәbәt limonad sallatmışam, morojnadan da yaxşı...
—Nә deyirəm ki.
Dilәfruz başını pәncәrәdən eva uzatdı: —Mәnsurә! — deyә çağırdı.
Laloçka ilk dәfә eşitdiyi bu ada tәəccüb elәdi. —O kimdir? —dedi.
Dilәfruz sifәtinә xoşbәxt adamlara mәxsus bir ifadә verdi: —Tәzә qulluqçumuzdur.
Otaqları silib süpürdükdәn sonra mütaliә ilә mәşğul olan Mәnsurә Dilәfruzun sәsini eşitcәk әlindәki kitabı yerə