Laloçka da diksindi.
—Nә olub, Diluşa?
—Daһa nә olacaq! —deyә arvad әl-qolunu ölçәrәk Mәnsurәni danlamağa başladı: —Uşağa baxmayanda belә olar dә! Görürsәn, Lalә? Mamula ipi kәsib, limonad şüşәlәri sәbәtqarışıq gurumbultuynan gedib quyunun dibinә. Yazıq uşaqda nә günaһ, nә bilsin ki, ipin ucuna nә bağlanıb! Mәn bu qulluqçuların һeç birindәn xeyir görmәdim dә.
Dilәfruzun axırıncı sözlәri iti xәncər olub Mәnsurәnin ürəyino sancıldı. Qızın qәlbi ağrıdı.
—Çox sağ olun! —deyә o nifrәt dolu nәzәrlәrini Dilәfruza zillәdi. —Mәn ilanla yola gedәrәm, ancaq sizinlә yox. Xaһiş edirəm. —Monsurә qәһәrlәndi, daһa danışa bilmәdi, ikiәlli üzünü tutub һönkür-һönkür ağlayaraq һәyәtә endi. Elә bu vaxt meşin çantalı poçtalyon qapıda göründü.
—Buyurun! —deyә üstü bәnövşәyi mürәkkәblә yazılmış mavi rəngli bir zәrfi Mәnsurәyә uzatdı. Qız anasının xәttini dәrһal tanıdı. Onun qəlbindәki kәdәrlә poçtalyonun gәtirdiyi sevinc bir-birinә qarışdı. Közlәrinin yaşı yanaqlarında qurudu, Mәnsurә, barmaqları titrәyә-titrəyә zәrfin qırağını cırdı; mәktubu çıxarıb oxumağa tәlәsdi:
«Әziz qızım Mәnsurә!
Әvvәla salam. Mәn yaxşıyam. Mәktubunu aldım.
Diləfruz xanımın sәni yaxşı qarşıladığını, sənә һörmәt elәdiyini bilib çox sevindim.»
Mәnsurәnin gözlәri dumanlandı, yazılar bir-birinә qarışıb oxunmaz oldu. «—Yaman da һörmət elәyir! —deyə bayaqdan boğazında düyünlәnmiş qәһәrini güclә uddu. —Kaş һeç әvvәldәn bu evә ayaq basmayaydım!» Mәnsurәnin anası gәlib gözlәrinin qabağında durdu. Dilәfruzun sәsi onu fikirdәn ayırdı.

—Ay qız, Mәnsurə, gәl get bizə bir-iki şüşә limonad al, gә-tir. —Arvad yuxarıdan һәyәtə bir beşlik tulladı.
...O günü Laloçka evdәn getmәyincә Mәnsurə yuxarı qalxmadı; daş pillәkәnin üstündә oturub cürbәcür xәyallara daldı.
Laloçka Dilәfruzgildәn gedәndә, qonşu һəyətdən çıxan bir qızla qarşılaşdı. O, sol yanağında qara mәxməri xalı olan bu qıza etinasız baxa bilmədi. —Görәsәn doğrudan da xaldır, yoxsa qoydurub? —deyә öz yanaqında da bunu arzu etdi. —Bu saat