oğlansan, xeyir işinә başlaya bilmәyәcәksәn. Eşidirsәn, bacoğlu?
—Bәli, qulağım sәndәdir, әmi.
Oğlan fikirlәşirdi. Bәlәdçi һaqlı idi. Bakıda ona uduş pulunu tezliklә almaq mümkün olmayacaqdı. Ancaq uzaq şәһәrә sevgilisilә gәzmәyә getdiyi bir vaxtda bu pulun nәqd olması lap yerinә düşürdü!
—Nә fәrqi var ki, әmi, mәn onsuz da gec-tez pulu almalıyam.
—Әlbәttә! —deyә Rәһman yerindә qurdalandı. —Axı bir dә sәn bu zayomu cibindә saxlamaqla üstünә faiz-zad gәlmәyәcәk ki? Elә deyil, bacoğlu? һi—һi—һi... һanı, o qәzet dә yanındadır?
Bәlәdçinin bu dәfәki gülüşü çox süni çıxdı. Birdәn onun sifәti ciddilәşdi. Sarı çil basmış nazik uzun barmaqları bir bilәkdә birlәşmiş ilan balaları kimi qabağa uzanıb qapının cəftәsinә dolaşdı, kupeni bağladı. Bu vaxt onun köynәyinin qolu yuxarı dartındı, bilәyindә iki qızıl qadın saatı parıldadı. Rәһman bunu oğlanın görәcәyindәn eһtiyat edib tez əlini aşağı saldı.
—Deyirәm, nömrәsini bir dә yoxlayaq ki, sonra allaһ elәmәmişkən birdən düz çıxmaz...
Sərnişin, pijamasının döş cibindәn çıxardığı qәzeti açıb stolun üstünә sәrdi. Sonra sonәdlәrinin arasından istiqraz vәrәqәsini dә götürüb Rəһmana uzatdı:
—Buyur.
Rәһman beş-altı dәfә diqqәtlә istiqrazın nömrәsilә qәzeti tutuşdurub uduşun doğru olduğunu yәqin etdi; nәfәsini dәrib yerindә әylәşdi.
—Nə deyirәm ki, bacoğlu, udub dә... yәni elә yoxlamamışdan da inanırdım a... Ancaq genә dә, eһtiyat, deyir, igidin yaraşığıdır.
Rәһmanın sifәtindә qәribә bir ifadә gәzirdi, tez-tez yanaqlarının әti dartınırdı. O sövq-təbii ilə әlini bir də uzadıb qapının çәftәsinә vurduqdan sonra, qoltuq cibinin sancağını açıb bir dәstә pul çıxartdı. Kupeni әtirqarışıq naftalin iyi basdı. 0, barmaqlarının ucuna tüpürüb onları bir-birinә sürtdü vә tәlәsmәdәn yüzlüklәri saymağa başladı. Әgər başqa vaxt olsaydı, eһtimal ki, sәrnişini yuxu aparardı. Rәһman on min manatı sayıb qurtarınca qatar azı iyirmi kilometr yol getdi.
—Al, bacoğlu, bu da on! —deyә bәlәdçi bir dәstә yüzlüyü şappıltı ilә mizin üstünә