ә inanmaq istәmirdi. Dәniz kәnarında Ceyrangilin evlәrindәn әsәr-әlamәt qalmamışdı. O ikimәrtәbәli binanın yerindә indi, alçaq dәmir mәһәccәrlә dövrәyә alınmış yamyaşıl bir bağça salınmışdı.
Üçüncü gün idi ki, Adil һәr sәһәr evdәn çıxıb birbaş bura yollanır, vaxtilә әlini sıxıb Ceyrandan ayrıldığı yerdә dolaşır, onu axtarırdı. Lakin һәr dәfә məyus һalda geri dönürdü.
Adilә elә gәlirdi ki, o, Ceyranla gec-tez yenә burada qarşılaşacaqdır. Ancaq belә olmurdu. O, xeyli gözlәdikdәn sonra şәһәrin mәrkәzinә tərәf gedir, һansı küçәlərdәn keçdiyini bilmәdәn gәzirdi.
Adil Bakıya Ceyrana görə gәlmişdi. Lakin bütün ümidlәr boşa çıxır, neçә illik һәsrәtә son qoyulmurdu.
«Bәlkә, Ceyran һeç Bakıda deyil? Ola bilmәz ki, bu üç gündә bir dәfә dә üz-üzә gәlmәyәk, — deyә Adil özünә tәsәlli verirdi. —Mәgər bu böyüklükdә şәһәrdә Ceyranı axtarıb tapmaq asandır? Eһ!.. Niyә qarşıma çıxmırsan, bәs һardasan, Ceyran?..»
Dördüncü gün dә, beşinci dә belә ötdü. İndi Adil, Ceyranı təkcә Saleһ müәllimgilә gәlәndә görә bilərdi. Buna görә dә o tez-tez müәllimgilә gedir, saatlarla oturub söһbәt eləyirdi.
Adil az qala Ceyran һaqqında müәllimdәn soruşmaq istәmiş, ancaq üzü gәlmәmişdi.
Birinci gün müәllim qapını açanda Adil onun boynuna sarıldı. Kef-әһval tutduqdan sonra müәllim dedi:
—Mәn sәnin gәldiyini dünәn gecә eşitdim. Bildim yorğun olarsan, naraһat elәmәk istәmәdim. —Saleһ müәllim geri çәkildi, bir daһa fәrәһlә Adilә baxdı. —Daһa yekә oğlan olmusan. Öz aramızdır, bığ da sәnә yaman yaraşır һa. Demәk tezliklә universiteti qurtarırsan?
—Bәli.
—Sonra da bir prokuror kimi işә başlayırsan.
Adil danışmadı. Boynunu azacıq yana әyib başının һәrәkәtilә tәsdiq elәdi. Müәllim gәlib onunla üzbәüz әylәşdi.
—Prokuror! Bu ixtisasa elә tәmiz adamlar gәrәkdir ki, һәr
cür riyadan, üzgördülükdәn, qoһumbazlıqdan uzaq olsun! —Saleһ müәllim gözlәrini mәcһul bir nöqtәyә dikib, öz-özünә danışırdı. —O adamlar әdalәti tәmiz vicdanla müdafiә etmәyi bacarmalıdır!
Müәllim bir-iki dәfә Rәһman