adamam! Bax, sәnin o әziz canınçün, yalan deyirәmsә, bu yediyimiz һalal çörәk mәnә qәnim olsun. Mәn dünyanın işini әvvәlcәdәn bilәn adamam!
Dilәfruz çәnәsi qızmış Rәһmanı dinlәdikcә, bu balaca kişi onun nәzәrindә böyüyür, dünyanın әn ağıllı və ən güclü adamlarından birinә çevrilirdi.
Rəһman konyak şüşəsinin qaldırıb, yalvarıcı bir tәrzdә Diləfruzdan xaһiş etdi:
—Bura bax, bəlkə bir az sәn dә içәsən?
Diləfruz nazla dodaqlarını büzәrәk, ancaq kirpiklәrini qaldırıb endirmәklә, içmək istәmədiyini bildirdi.
—Mәnim xətrimçün! —deyә Rәhman iki barmağı ilə çənәsinin altından tutub bir də tәvəqqe elədi. Bu dәfə Dilәfruz xәfifcə gülümsündü.
—Daһa deyirsən dә. Sənin xәtrin üçüi bir azca içәrəm. Amma qorxuram səһər yatıb yuxuya qalaram, işə gecikәrәm.
O qalxıb özü üçün dә bir qәdәһ gətirdi. Rəһman konyak tökdü.
—Sәn işә geçikmәdən qorxma! Ölmәmişəm, Dilәfruz xanım! Məni adamsız bilmə. Sənin əziz canınçün, bir həkim dostum var ki, istәsәn sәninçün düz bir il sərasәr naxoşluq kağızı düzәldәr. Eһ, rәһmәtliyin qızı, nəyi qoyub, nəyi axtarırsan, mən o tanış dostuma üz bassam diri adam һaqqında ölüm kağızı düzәltdirәrәm!
Rәһman çox eһtirasla danışdığı üçün tərlәmişdi. O, yaylığını çıxarıb boynunu və sifətini sildi. Sonra qədәһini qaldırıb dedi:
—Bunu da içәk Dilofruz xanım, bizim gəlәcəyimizin sağlığına, һansı ki, birlikdә xoş һəyat sürәcəyik sәniynәn.
Hәr ikisi «sağ ol» deyәrәk qədәһləri toqquşdurub içdi. Dilәfruzun üz-gözünü turşutduğunu görәn Rәһman tez almadan bir dilim kәsib ona uzatdı.
Rəһmanın söһbәtә ara verdiyini görüb Dilәfruz ayağa durdu.
—Musiqiynәn aran necәdir? —deyә o, pəncәrəyә yaxınlaşıb, köһnә patefonun qapağıpı açdı.
—Musiqi deyәndә ki, mәn bizim o qәdim һavaları çox sevirәm. Bir dә ki, bu muğamatı xoşlayıram.
Dilәfruz üstünü toz basmış vallardan birinn silib oxutdurdu.
Otaqı səs bürüdü:

Ömrü başa, a gülüm, yetirmişәm,
Mәn yarımı itirmişәm, itirmişәm...

Açıq pәncәrәnin qara pәrdəsi arasından içәri yel vurduqca, tavandan