ı aydın eşidirәm. Әvvәlcә, nә danışdıqlarından xәbәrim yoxdur. Ancaq indi Adil karnavalda Ceyrana göndәrdiyi cavab mәktublarına görә ondan üzr istәyirdi:
—Düzü mәn bilmirdim. Mәn elә bilirdim ki, «13» tamam başqa adamdır...
Ceyran Adilә imkan vermәdi:
—Siz bu sözlәrlә mәni utandırırsınız. — dedi. — Ona qalsa, gәrәk birinci mәn üzr istәyim. «Poçta» oyununun lәzzәti elә orasındadır ki, birisinә zarafatla mәktub yazıb aldadırsan.
—Bәs o biri nömrә «145» sizdә һardan idi, Ceyran? —deyә Adil indiyә kimi ona qaranlıq qalan mәsәlәni aydınlaşdırmaq istәdi. O özü dә һiss etmədәn, dili nә tәһәr dolandısa ilk dәfә Ceyranın adını çәkdi. Deyәsәn bu, qıza da qәribә gәldi; cәld çevrilib Adilin üzünә baxdı. Sonra gözlәrini yerә dikib yavaş sәslә onun sualına cavab verdi:
—«13» mәnim rәfiqәmin nömrәsi idi, —dedi. —Biz karnavala bir yerdә gəlmişdik. O, yarıda çıxıb vağzala—qardaşını qarşılamağa getdi. Nömrәsini mәnә verdi.
—Siz dә, — Adil gülә-gülә onun fikrini tamamladı, — bu oyunları mәnim başıma gәtirdiniz.
—Yoxsa mәndәn incidiniz?
—Yox, yox! Kaş mәni һәmişә siz incidәydiniz.
Adilin bu gözlәnilmәz cavabından sonra һeç biri danışmadı. Ceyran yolunu yaxın salmaq üçün o biri sәkiyә tәrәf addımladı. Adil dә onun dalınca getmәk istәyәndә bir minik maşını, sanki qәsdәn söһbәtin әn şirin yerindә araya keçdi. Faraların güclü işığı Adilin gözlәrinә düşdü. O, bir anlığa Ceyranı görmәdi. Maşın ötdü. Adil irәlilәyib o biri sәkiyә qalxdı. Ceyran dala baxmadan gedirdi. Ancaq bayaqkından yavaş gedirdi. Yəqin ki, oğlanın ona çatması üçün yubanırdı.
Adil yaxınlaşdı. Yenә yanaşı addımladılar.
Kәsilәn söһbәti tәzәdәn başlamaq Adilә çәtin gәlirdi. Nә yaxşı danışırdılar! Sürücü dә vaxt tapdı! Mәrdimazarı axtarmaqla deyil ki!
Özü dә һiss etmәdәn qıza çox yaxınlaşdığını görәn Adil, sanki çiyinlәrinin birbirinә toxunacağından eһtiyat edib yana çəkildi.
—Mәnim bir dostum var, yaman zarafatcıl oğlandır, —deyә o, sükutu pozdu. Ceyran Adilin nә danışacağı ilә maraqlanıb üzünü ona