. Anam çәrşәnbә axşamları evdә olur. Mәn dә ancaq o gün gәzmәyә çıxa bilәrәm».
Bu dәqiqә Adil, gәlәcәk görüşlәrin xatiri üçün razı olardı ki ömürdәn dә getsә, һәftəlәr, günlәr gödәlsin, һәr iki-üç
gündәn bir çәrşәnbә axşamları gәlsin.
Ceyran һәlә dördüncü sinifdә oxuduğu vaxt Xalidә adlı qәşәng bir qızla dostlaşmışdı. Xalidәnin şәvə kimi qara, gödәk saçları vardı. Yumru yanaqları həmişә yayın istisindә dә, qışın soyuğunda da almatәk qızarardı. Sinifdə iki Xalidә olduğundan, uşaqlar onu «qırmızıyanaq Xalidә» çağırardılar.
O, qısa, seyrәk qaşlarından vә qara qıyıq gözlәrindәn çin qızlarına oxşardı. Xalidә gülәndә onsuz da xırda olan gözlәri әtli yanaqlarının içindә itib batardı.
Bu iki rәfiqә һәr gün mәktәbә qoşa gәlәr, gәzmәyә birlikdә gedәr, imtaһanlara bir yerdә һazırlaşardılar. Bәzәn əkiz baçı kimi paltarlarını da eyni parçadan tikdirib cüt geyinәrdilәr.
Dәrs zamanı Xalidә һәmişә Ceyranla pıçıldaşdığından müәllimlәr onları bir yerdә oturmağa qoymazdılar. Yoxsa, fürsət tapınca öz aralarında zarafatlaşıb bir-birini dümsüklәr vә hey gülüşәrdilәr.
Qızlar yeddillik məktәbi qurtarandan sonra da ayrılmadılar. Rәssamlıq texnikumuna bir yerdә daxil oldular. Ceyran orta məktəbdә oxuduğu vaxt çəkdiyi şəkillәrlә Xalidәni də rәssam olmağa һəvәslәndirmişdi.
Texnikumu bitirdikdәn sonra Xalidə rәsm müəlliməsi işləmək üçün kәnd mәktәbinә tәyinat almışdı. Gözәl mənzərәli yerlәri gəzmək һәvәsindә olan Xalidə yay istiraһətini tәbiәtin qoynunda keçirmәk üçün һәlә dәrslәr başlanmamışdan rayona yola düşmüşdü. İndi ikinci ay idi ki, qızlar öz ürәklәrini mәktublarla bir-birinә açırdılar.
Ceyran Adildәn ayrıldıqdan sonra evә gәlib yenicə oturmuşdu ki, anası ona bir mәktub verdi:
—Al, qırmızıyanaq Xalidədən gəlib, —dedi.
Ceyran kağızı oxumağa başladı. Xalidә һәmişәki tək bu məktubunda da bir rәssam səliqәsilə һәrflәri muncuq kimi yan-yana düzmüşdü. Zarafatdan əl çəkmәyәn qız yenə dә rəfiqəsinə sataşaraq məktubu «Әzizim, xallı Ceyran!» sözlәrilə başlayırdı. O, təyinat