aldığı kәndi, məktәbi və oranın gözәl mənzәrəli qәblәtidi təriflədikdәn sonra yazırdı: «Dərslər başlanana kimi klubda iş götürmüşəm. Rayon artistlәri tәzә tamaşa һazırlayıblar. Xaһiş elәyiblәr ki, dekorasiyaların şəkillərini mən çəkәm. Şәһәrdə aldığım yağlı boyalar lap yerinә düşdü. Neçə gündür klubda işlәyirəm. Ceyran sənə yazmağa da utanıam. Burada baş rolları oynayan Nadir adlı bir artist var. Sәһәrdәn axşamaçan yanımdan getmir. Ela hey teatrlardan, kinolardan danışır”. Ceyran məktubun bu yerini oxuyanda arxadan anasının gәldiyini duyub kağızı bükdü.
—Yaxşı, mәnim qırmızıyanaq Xalidәm nə yazır? —deyə arvad soruşdu. —Yәqin orda da dəcәlliyindən əl çəkmir, һə?
Ceyran anasının üzünә baxmadan:
—Sənə çoxlu salamı var, —dedi vә üzünün ifadəsini anasından gizlətmәk üçün corabını yuxarı çəkmәk bəһanəsilə stolun altına әyildi.
Rəfiqәsinin məktubunu axıra kimi oxuduqdan sonra Ceyranı fikir götürdü. Qız yemək stolunun arxasında oturduğunu umutmuşdu. Çay soyumuşdu. O, stәkanı qırağa itәlәynb ayağa qalxdı. Evdəkilər yatmağa һazırlaşırdılar. Ceyran da öz otağına keçib stolüstü lampanı yandırdı. Xalidәnin mәktubunu götürüb artist oğlanla әlaqәdar yerlәrini bir dә oxuduqdan sonra üzünü ovcuna alıb yazı stoluna dirsәklәndi. Yanaqları od tutub yanırdı.
Bu vaxt Ceyranın qulaqlarına sanki lap uzaqdan güclә eşidilәi tar sәsi gəldi. Qız qeyri-ixtiyari olaraq bu sözlәri ürәyindәn keçirdi:
«Nәdәn һәr yerin әlvandı, Köksün altı sarı bülbül»
Ceyran Adil barәdә çox düşündü. Elә bil otağın һavası qıza azlıq etdi, ürәyi sıxıldı. O durub küçә balkonuna çıxan qapını açdı. Tül pәrdәlәr asta-asta yuxarı qalxdı. Xalidәnin mәktubu yaralı göyәrçin kimi stolun ustünә çırpındı. Balkon qapısı ilә üzbәüz pәncәrәdә qoyulmuş dibçәkdәki reyһanın yarpaqları tərpәndi. Otağa xoş әtir doldu.
Ceyran xalatını geyib balkona nə vaxt, nә üçün çıxdığını özü dә bilmədi. Sinəsini məһәccərin soyuq dәmirlәrinә söykəyib aşağı boylandı. Bayaq Adillә dayanıb şirin söһbət etdiklәri yerə baxdı. Küçәlәr