b dedi:
—Mamed Hüseynoviç! Evlәri dә lap şәһәrin mәrkәzindә olur. Belә һündürboylu, yaraşıqlı oğlandır, qaraqaş-qaragöz. Çox vaxt kofesmoloko rәngdә koverkot kostyum geyir. Tanıyırsan...
Dilәfruz özünü xam göstәrmәmәk üçün astaca başını tәrpәtdi.
—Görmüş olaram.
—Bilirsәn necә oğlandır? Elә ona görә dә zamistitelinin dakladçisası һәmişә mәnә paxıllıq eləyir. Deyirәm ona ki, ay qız, sənin naçalnikinin zәngindәn dә adamın zәһlәsi gedir. Amma mәnimki zәng vuranda elә bil musiqi çalınır, adamın oynamağı gәlir- Özüm ölüm, Diluşa, doğrudan elә belәdir a...
O biri otaqdan şaqqaşaq sәsi kәldi. Rәһman mallarını һaqq-һesab çötkәsindәn keçirirdi.
—O nә sәsdir, Diluşa? —deyә Laloçka әyilib açıq qapıdan o biri evә baxdı.
Dilәfruz әlini şappıltı ilә dizinә vurub qışqırdı:
—Rәһman! Mane olursan!
Çötkә sonuncu dәfә «şaraq» elәyib susdu. Rәһman da papağını qoyub evdәn çıxdı. Dilәfruz Laloçka üçün çay Gәtirdi. Mizin üstünә mürәbbә, peçenye qoydu, әylәşib üzünü yenә ona tutdu:
—Hә, sözün yarımçıq qaldı.
Laloçka dinmәdi. Qız, gözlәrini tuflilәrinin burnuna dikib fikrә ketmişdi.
—Niyә danışmırsan?
Laloçka, yanaqlarına tökülmüş tellәrini qulaqlarının arxasına aparıb Dilәfruza baxdı-—һeç, elә belә... Bu dәfә ikisi dә susdu. —Laloçka, nişanlanmısan?
—A... yox..- a, —deyә qız saxta bir təvazökarlıqla cavab verdi. —Hәlә nә vaxtımdır ki? һara tәlәsirәm... Әrə gedәnlәr görürәm elә çox vәrəzәn günә çıxıblar. Mamam deyir səni bir kompozitora әrə verəcəyəm, mәn istәmirәm.
—Neyçün istәmirsən? Get dә. Qızı öz xoşuna qoysan ya mütrübә gedәr, ya zurnaçıya.
Laloçka bu söһbәtlәrdәn utanırmış kimi, başını aşağı saddı. Sonra eһtiyatla, lakin ciddi bir tövrlә:
—Diluşacan, bayaqkı oğlan һәmişә sizdə olur? —deyә soruşdu.
—Bu vaxta kimi bizdә olurdu, bundan sonra yataqxanada qalacaq. Әşi, adam sözü danışsana. Qoy bir gedim külməxmərini, paltonun dәrisini gәtirim, gör xoşuna gәlir?
- A... doğrudan lap yadımdan çıxmışdı.
Dilәfruz һәyәtә düşәndә Laloçka tez ayağa