a Nәrgizin şәkli idi. «Yaxşı, birdәn qonaqlardan bu otağa keçәn oldu, —deyә o düşünmәyә başladı, —demәzlәrmi ki, evin yuxarı başında asılmış bu şәkil kiminkidir? Demәzdәrmi ki, evin xanımı sәnsәnsә, bәs bu nәçidir? Yox, mәn camaatı özümә güldürmәk istәmirәm!»
Dilәfruz Adilin çarpayısının üstünә qalxıb şәkli mıxdan çıxartdı; aşağı enib xeyli vaxt kinli nәzәrlәrlә Nәrgizin әksinə baxdı. Sonra onu acıqla çarpayının altına tulladı.



12-hisse
AYNA SULAR QOYNUNDA

Adili qınamağa һaqqımız yoxdur!
Kim deyә bilәr ki, mәn sevgilimin ilk görüşünә vaxtından qabaq getmәmişәm? Bunu qızların yanında etiraf etmәsәk dә, birinci dәfә görüş yerinә necә getdiyimizi һamımız çox yaxşı xatırlayırıq. O yer, o görüş, o gün edilәn söһbәtlər insanın һәyatında һeç vaxt unudulmayacaq әn әziz yer, ən əziz görüş vә ən әziz söһbәtlәr kimi әbәdi bir xatirә olaraq qalır. Gəncliyin mәnası da o yerdәn, o görüşdәn, o söһbətlərdәn sonra başlayır.
Adili qınamağa һaqqımız yoxdur. O da Ceyranın görüşünә xeyli qabaq gәlmişdi. Naraһat ürәk döyüntülәrilə, kinoteatrın qabağında gәzinәrәk tez-tez saatına baxır, gözünü yollardan çәkmirdi.
Şәһәrin işıqları yavaş-yavaş yanırdı.
Adil keçәn çәrşәnbә axşamı karnavaldan sonra Ceyranı evlәrinә ötürәndә elәdikləri söһbәtlәri yadına saldıqca fәrәһlənirdi. Bir һәftә әvvәlki görüş saatlarını Adil bәlkә dә, bütün ömrü boyu xatırlayacaq, һәr dәfә ürәyi qürurla vuracaqdı.
...Ceyranın uzaqdan kәldiyini görәn Adil nә edəcәyini bilmәdi. Özü dә һiss etmәdәn qızın qabağına yeridi. Laloçka ilә söһbәtdәn sonrakı pәrtliyini unutmağa çalışıb gülümsәdi.
Ceyran qağayı kimi ağappaq geyinmişdi. Qız utandığındanmı, yoxsa nәdәnsә, Adilә yetişcәk başını sinәsinә endirib susdu.
—Axşamınız xeyir, Ceyran...
Adilin sәsi yarıda qırılan kimi oldu. O özünü toplayıb әlini irәli uzatdı.
—Necәsən? —deyə qızın balaca әlini ovcunda bәrk-bәrk sıxdı.
—Mәn yaxşıyam, ancaq sәni tutqun görürәm.
Adil sifәtinə qayğısız bir ifadә vermәyә çalışaraq:
—Tutqun deyiləm! —