danmağa һazır idi.
---
LӘPӘDÖYӘNDӘ KEÇӘN GÜNLӘR

Mәktәblilәrin yay tәtilindә Rәһmanın bacısı Adilin anasının qırxını vermeyә gәlmişdi. Qardaşı oğlunun evde darıxdığını görüb, gedәndә onu da özü ilә kәndlәrinә apardı.
Onlar qatarla getdilәr. Gün batana yaxın bibisi Adilә stansiyaya çatdıqlarını bildirdi.
Qatardan düşüb xeyli getmişdilәr ki:
—Ayaqqabılarını çıxart, oğlum, —deyә bibisi ona tapşırdı. Meyvә bağlarının arasilә uzanan qumsal yollarda çәkmә ilә addımlamaq çatinlik törәdirdi.
Adil dә, bibisi dә ayaqqabılarını soyunub әllerinә aldılar. Hava yavaş-yavaş qaralır, sәrinlik çökürdü.
Bir-birindәn uzaq, alçaq kәnd evlәrinin çoxu yaşıl ağacların arasında gizlәndiyindәn güclә görünürdü. Әtrafda tam sakitlik idi: sanki bu evlәrdә һeç kәs yaşamırdı. Adil әvvәllәr dә anası ilә bu yollarla bir neçә dәfe getmişdi - Lakin ovaxtlar uşaq olduğundan, indi bibisigilin kәndlәrini xatırlaya bilmirdi.
Qarşıdan esәn sәrin yel Adilin qıvrım saçlarını oxşayır, bibisinin nazik örpәyini oynadıb onun üzünә sürtürdü. Adil bu örpәkdәn nә isә xoş bir etir duyur, anası yadına düşür; elә bil bibisinin örtdüyü bu qara örpәk onun anası Nәrgizdәn qalmışdı.
Yol getdikcә uzanırdı.
Uşağın yorulduğunu һiss edәn arvad:
—Az qalıb, oğlum, —deye ona ürek-dirәk vermәyә başladı, — bax, o qaya üstündәki böyük çinarın altından evimiz görünәcek
...Onlar böyük çinara yetişәndә qaranlıq bağların üzәrinә qanad gәrmişdi. Buradan ancaq zәif ay işığında parıldayan dәnizin nәһayәtsiz sәtһi sezilirdi. Adilә elә gәldi ki, dәniz yaxında, lap ayaqlarının altındadır; elә buradan tullansa birbaş suya düşәr.
Qayanın dörd yanını torpaq basmışdı. Yaşıl otların arası ile uzanan cığır saһilә enirdi. Enişә çatanda Adil istәr istәmәz dayandı. Evlәrin kiçik pәncәrәlәrindәn işıq gәlirdi. Ara-sıra boğuq it һürüşmәsi eşidilirdi. Buradan dәniz bayaqkından xeyli uzaqda görünürdü.
—Bax, o qıraqdakı ev bizimkidir, —deyә bibisi әlini qabağa uzadıb qaranlıqda ulduz kimi yanan bir işığı gösterdi.

<< 1 ... 16 17 [18] 19 20 ... 210 >>