yox, Adil olsaydı dönüb geri baxardı.
Ceyran balkonda nә qәdәr dayandığını bilmedi. Qızın bәdәni yarpaq kimi әsirdi. O özünü yığıb çiyinlerini әsdirә-esdirә eve qaçdı. Balkonun qapısını örtüb yazı stolunun arxasında әylәşdi.
Әgәr indi Xalidә burda olsaydı, Ceyran Adille, necә dostlaşdığını vә karnavaldakı bütün әһvalatları ona danışardı. Ancaq һәr şeyi, ürәyindәki һisslәri dә deyә bilәrdimi? Yox, Ceyran utanardı.
Qız birdәn nә düşündüsә, stolun siyirtmәsini çәkib kağız çıxardı. —Yazacağam! Mәn de һamısını Xalidәye yazacağam! — deyә qәlemi götürüb mürәkkәbә batırdı. Bu an Ceyran qәlbindә bir ağrı һiss etdi; sanki qelәmin ucu mürәkkәbqabına deyil, onun ürәyinә batdı vә yaman ağrıtdı. Sonra bircә saniyәdә һәr şey deyişdi, qızın gözlәri fәreһle parladı, gülümsәdi. İki aydan beri stol üstünde qalıb әһemiyyәtsiz bir şey kimi unudulan bu mürәkkebqabı Ceyrana o qәdәr qiymәtli, o qәdәr әziz göründü ki! Qız istәr-istәmәz onu әlinә alıb diqqәtlә baxdı. İndi bu adi mürәkkәbqabı deyil, Adilin ilk yadigarı idi! —Yaxşı ki, bu vaxtacan salıb sındırmamışam, —deyә o, mürekkәbqabını eһtiyatla yerinә qoydu. Sonra yenә qәlәmi götürüb yazmaq istәdi. Ancaq mәktubu necә başlayacağını bilmәdi. Saleһ müәllimgildә olan әһvalat qızın yadına duşdü: yağış yenicә kәsmişdir. Hava saf vә tәmizdir. Qonşu һәyәtdәki qollu-budaqlı meynәnin yaşıl tor yarpaqları üstünә düşmüş yağış damcıları günәşin işığında mirvari dәnәleri kimi parıldayır. Hasarın o tayında, gödәkqollu tor köynәk geymiş, qıvrımsaç bir oğlan eyvanlarının açıq pәncәrәsi qabağında әylәşәrәk tarı sinesinә basıb һәzin-һәzin çalır. Ceyran isә özünü mәһeccәrin üstüne yıxıb, qabağa boylanaraq musiqinin yanıqlı sәsinә uymuşdur...
Qız bu mәnzәrәni xatırladıqca elә bil canlı bir tabloya baxır, һәr şeyi aydın görürdü. Ceyran bu xatirәlәrә qapılaraq qarşısındakı kağızda aynabәnddә oturub tarçalan bir oğlan şәkli çekdi. Lakin qәlәm, onun yavaş-yavaş boşalan barmaqları arasından düşdü!
—Kaş çәrşәnbә axşamı tez gәlәydi! — Ceyran darıxmış

<< 1 ... 60 61 [62] 63 64 ... 210 >>