Allahın Rəsulu (s.a.a.) belə buyurmuşdur: “Yer mənim üçün səcdəgah və pakedici qərar verilmişdir.” (Əl-Vəsail, c.3,s.593);

İmam Cəfər Sadiq (ə.) belə buyurmuşdur: “Yeyilən bitkilər, pambıq və kətan xaric, səcdə ancaq yerə və yerdən bitən bitkilər üzərinə olur.” (Biharul-Ənvar, c.85,s.149,154);

Yenə Hişam ibn Həkəm deyir: İmam Cəfər Sadiqə (ə.): “Nəyin üzərinə səcdə etməyin doğru olduğu və nəyin üzərinə səcdə etməyin doğru olmadığını”-soruşdum. İmam (ə.) belə buyurdu: “Səcdə ancaq yerə, ya da yerdən bitib yeyilməyən və geyilməyən bitkilərə olar.” Mən “sənə canım fəda olsun bunun səbəbi nədir?”-dedim. Bu zaman İmam (ə.) belə buyurdu: “Çünki səcdə Uca Allaha baş əyməkdir. Bu səbəbdən də yeyilən və geyilən şeylərə səcdə olmamalıdır. Çünki dünyapərəstlər yediklərinin və geydiklərinin qulu, köləsidir. Halbuki səcdə edən Allaha qulluq etməkdədir. Bu səbəbdən də alnını, dünyanın yalanlarına aldanıb dünyaya pərəstiş edənlərin ibadət etdiyi üzərinə qoymamaları lazımdır. Əlavə olaraq, sadəcə Allaha qarşı boyun əyməkdir; bədənin alnını yerə qoyması, Allaha qarşı təvazö və xüzunu daha yaxşı ifadə etməkdir.” (Biharul Ənvar, c.85,s.145; Əl-Vəsail, c.3,S.591)

İmam Muhəmməd Baqir (ə.) belə buyurmuşdur: “Alnın başın tüklərinin çıxdığı yerdən qaşlara qədər olan hissəsi səcdə yeridir. Bu miqdardan, bir dirhəm və ya bir barmağın ucu qədər olsa belə nə qədəri torpaq və ona bənzər bir şeyin üzərinə dəyərsə, kifayətdir.” (Füru-il Kafi, c.3,s.33; Əl-Vəsail, c.4,s.963)

Əhli-Beyt (ə.) izləyicilərindən Müaviyə ibn Əmmar deyir: “İmam Cəfər Sadiqin (ə.) sarı ipəkdən olan bir dəsmalı var idi. Onun içərisində İmam Huseynin (ə.) qəbrindən götürülən bir miqdar torpaq saxlayardı. Namaz vaxtı olduqda, o torpağı səccadəsi üzərinə qoyar və onun üzərinə səcdə edərdi. Sonra da belə buyururdu: “Huseynin (ə.) türbəti üzərinə səcdə etmək, yeddi hicabı (örtüyü) ortadan qaldırır.” (Biharul Ənvar, c.85,s.153)