"Anamı sevirəm" "Anama canım da qurban"

"Anam mənim hər şeyimdir.."...

Bu ifadələri çox eşitmişşim,çox yazmışıq,

çox oxumuşuq, deyilmi? Nə qədər səmimiyik??

Ətrafımızda baş verənləri, ümumiyyətlə yaşadıqlarımı analiz edə biləcək

yaşdayıq zənnimcə. Hamı deyə bilər anamı sevirəm, amma necə?

İlk öncə bundan danışaq. Adam var sevgisini biruzə verir,

adam var bu hissi biruzə vermədən yaşamağı üstün tutur.

Övladlar var - Ana xəstə olanda, onda tək bir stəkan çay

istəyəndə "Ana, yadında filan vaxtı səndən filan şey almağını istəmişdim,

amma almamışdın, indi də sənə çay verməyə mənim halım yoxdu"

- deyib burda Anamı sevirəm yazanlar var. Neynirik biz sənin belə sevgini?

Kimə göstərirsən bu sevgini? Dildə ona olan sevgin olandan sonra mənə

nə sənin sevgindən?!!Kimi aldadırsan? Bizi? Ananı?

Bizi aldatmaq istəyərkən özünü aldatmış olmayasan..?

Övladlar var - Anasına hamının qarşısında cavab qaytaran,

amma hörmət gözləyən! Belələrinə yazığım da gəlir. Kordular axı.

Yazıqlar, hələ də başa düşmürlər ki, özləri Analarına

hörmət qoymadıqları halda başqaları heç hörmət etməyəcəklər.

Övlad var - sevdiyi qadını anasından üstün tutanlar. Biqeyrətlər!

bəlkə də ağır səslənəcək, amam bu mənim düşümcəmdir!

Bu tip övladlara da yazığım gəlir - Ana sevgisindən ozəl bir şey olmadığını

dərk edə bilmədikləri üçün. Düşünə bilmir ki, min qadın

tapa bilər - amma Ana? Hardan tapacaqsan Ananı?

Sevdiyin qadınmı əvəz edəcək ananı sənə?Peşmansanmı?