Dilimə dolanmış Adınla başlayıram sonu gəlməz sətirlərin ən başına.."
Sənə dair hərflərim qələmimdən axan mürəkkəbə bulaşdı yenə ..
Silinməz bir daha ağ səhifənin üzərindən.
Yazdığım hər bir sətir keşkelərin dodağıma həbs olduğu küskün bir təbəssüm sifətimə çarpır səndən əks olunanlarla..

İlk dəfə peşmanlıq duyuram halbuki..
Və ilk dəfə sözlərimin arxasından qələmimi istəyərək qaçdırıram..
-"Bəlkə bir anda bir vergüldə və ya ucu açıq qalmış cümləmin sonundakı üç nöqtədə səni tapar ümidiylə.."

İkimiz üçün yazılmış ssenaridə iki naşı aşiqin boynuna götürdüyü rolun altında əzildik..
Səhv zamanlarda səhv yerlərdə sözlərimiz əzbərimizi pozdu..
Rolumuzu səhv oynadıq..
Pərdə mərhəmətsizcə bağlandı üzümüzə bir daha açılmamaq üzrə..
Üzərimizə yıxılan dekorasiyanın altında qaldıq..
Məhv oldu duyğular əzildi ümidlər qırıldı can..
Və can qırıqları batmağa başladı ən can alan yerlərə..

Qanayır..
Qanadır..
Qan ağlayır...
"Bir zamanlar Canımın atdığı "sən" canımı yandırır artıq.."
Ya yandırmalı sənin üçün yığdığım bütün hərflərimi..
Ya da yazmalı...
Qələmimlə birlikdə bitənə qədər "səni"..