yerimdə dayana bilmirdim.. Fərqində olmadan bir gülümsəmə yayılmışdı üzümə...

- Xeyrdir, çox sevindin yəqin, dedi gülümsəyərək.. - təbii ki sevindim.. sənin xoşbəxtliyin eyni zamanda mənim xoşbəxtliyim..dedim.. təbii fərqinə vardırmamam lazım idi anladığımı, sanki başqasına aşiq olduğunu anladım kimi davranmalıydım...

- Hə, kimdir bu şanslı kişi? başını önünə əyməsinə bir məna verə bilməmişdim.. gözlərini məndən saxlayırdı sanki.. sonra qaldırdı başını, boş gözlərlə baxdı mənə...

- Əslində sənə bunu izah etməməm lazımdı amma məni səndən başqa dinləyən, anlayan dostum yoxdur! Sənə içimi tökmək istədim, dedi.. bu dostluq söhbəti yaxşıca canımı sıxmağa başlamışdı artıq, amma səbr etməliydim yenə də.. - dinləyirəm...

- Bizim iş yerində Murad adı oğlan var, Ondan çox xoşlanıram.. Nə edəcəyimi də bilmirəm, mənə kömək et.. Gözlərim qaralmağa başladı.. Yenidən o ürək ağrısıni hiss etdim sinəmdə.. İzah edilə bilməyəcək bir ağrı idi bu.. Başmı çölə çevirdim.. Oturduğumuz cafeden sahil görünürdü.. Sahildəki bankda aşiqlər otururdu, bir-birlərinə sarılmış eləcə dayanırdılar.. Sonra iki damla yaş damladı gözlərimdən.. Üzüm atəş kimi yanırdı, kürəyimdən soyuq tərlər axırdı.. Gözlərimdən yaşlar süzülərkən baxdım son dəfə sevdiyimin gözəl üzünə.. O isə mənə boş gözlərlə baxırdı.. Yavaşca qalxıb sahilə endim.. və ağladım...

Bəs siz dünyalar qədər sevdiyiniz insanla ayrıldıqdan sonra dost ola bilərsiniz..?
Məncə Dostluq o zaman yarana bilər ki, haçan hər iki tərəfin hissləri bir-birinə