Hava isti idi.Lüksenburq bağı günəşlə,kölgələlə dolmuşdu;göy tər-təmiz idi,sanki mələklər səhər tezdən onu yumuşdu:şabalid ağaclarının sıx yarpaqları arasinda sərçələr cürüldəşirdi.Marius bütün qəlbini təbiətin qarşısında açmışdı,o heç bir şey haqqında düşünmürdü,ancaq yaşayırdı,nəfəs alırdı.O yenə də skamyanin qabağindan keçirdi,qız başını qaldırıb ona baxdı,onların baxışı bir-birinə rast gəldi.
Bu dəfə qızın baxışında nə vardı?
Marius bu suala cavab verə bilməzdi.
Onunbaxışında heç bir şey yox idi,lakin hər şey vardı.Sanki birdənildırım çaxmışdı.
Qız gözlərini yerə dikdi.Mariusda gəlib getdi.
Onun gördüyü hiyləsiz,sadə bir uŞaq baxışı deyildi:bu birdən üstü açılan,elə o saat da örtülən bir uçurum idi.
Hər qızın belə olduğu bir gün olur.Vay bu baxışa rast gələn adamin halina.
Hələ özünü dərk etməyən bir qəlbin bu ilk baxışı dan yerinin ağarmasina bənzər.Bu parlaq,həm də məchul bir şeyin meydana gəlməsidir.Müqəddəs qaranlıqda birdən görünən,özündə bu günün bütün məsumluğunu,sabahın bütün ehtirasını birləşdirən bu solğun işığın məhvedici cazibədarliğını təsvir etmək mümkün deyil.Bu sanki cəsarətdən məhrum,intizarla dolu bir şəşəfqətin heç gözlənilmədiyi halda oyanmasıdır.Bu məsumluğun öz-özündən xəlvəti olaraq qurduğu tordur,o,heç özü istəmədən,xəbəri olmadan başqalarının qəlbini bu tora salır.Bu qadin baxışlı bakirəlikdir.
Bu nəzər kimin üzərinə düşsə,çox nadir hallarda onda dərin xülyalar oyatmaz.Bütün bakirəlik,bütün məsumluq bu səmavi,bu məsum şüalardır;bu şüada ən işvəli bir nəzərdən daha artıq elə bir sehrli qüvvə var ki,onun təsviri altinda dərhal qəlbin dərinliyində ətir və zəhər dolu tutqun bir çiçək açılır,bu çiçəyə sevgi deyirlər!

Viktor Hüqo "Səfillər"