dalaşsaq da.Akşinin “ancaq mən haqlıyam,mən deyən düzdür” kimi xüsusiyyətləri onu dahada sevimli edirdi.Beləcə iki ay keçmişdi.Biz daha nə qədər belə danışacaqdıq bilmirəm.Əgər Akşinin fikri mənimlə ailə qurmaq idisə nəyi gözləyirdi başa düşə bilmirdim.İstər istəməz bu məndə aqresiyya yaradırdı.Elə bir həddə çatmışdım ki,hər dava da özüm ona deyirdim ki,ya gətir nişan qoy , ya da mən sənlə boşu-boşuna danışmaqda davam edəsi deyiləm.Əslində mən belə biri deyildim.Bəlkədə deyəcəksiz ki,Samirədə belə daha doğrusu buna bənzər söz demişdin,ancaq o da vəziyyət başqa cürə idi.Mən ailəmdə olan problemlərdən baş götürüb qaçmaq istəyirdim,sığınacağım tək yer isə Samirin yanı idin.İndi isə səbəbini özümdə bilmirdim niyə belə edirdim.Akşin əvvəllər dalaşanda mənlə barışmamış əl çəkməz,ard-arda zəng vurar,açmayanda isə mesajlar yazmağa başlardı.Ancaq indi elə etmirdi,saatlarla bəzən isə iki-üç gün axtarmazdı.Məndə qururma sığışdırmaz ,o axtarmayınca axtarmazdım.Hər davada biza daha əsəblərim oynayırdı,hər davada biraz daha aqressiv,kinli olurdum.Mən özümü tanıya bilmirdim.Elə bil Samirlə yaşadıqlarımın heyfini Akşindən çıxırdım.Elə o da qışqırıb bağırmaqda usta idi.Mən hər dəfəsində,-niyə gəlmirsiz,-sörüşanda o,-hələ biraz gözlə,-deyib məni yola verirdi.Mən Samir kimi Akşinidə sevmirdim.Ancaq Samirdən fərqli olaraq o mənə daha doğma,əziz idi,ona bağlanmışdıq.Düşünürdüm ki,onunla bir ömür yaşaya bilərəm.Ancaq vəziyyət getgedə nəzarətdən çıxırdı.Bir gün davada səsimə anam otağıma gəldi.Akşin məni necə əsəbləşdirmişdisə,telefonu söndürüb divara çırpdım.Anam qorxmuşdu,o məni heç vaxt belə görməmişdi.Yanıma gəlib saçlarımı sığalladı.
-nolub sənə,niyə belə eliyirse axı?
-ana bezmişəm,hər dəfə bir şeyi bəhanə gətirir,gözlə gözlə nəyi gözləyim heç onuda bilmirəm,biri illərlə mənlə danışıb gedib qoşunun qızını aldı,bu da yeqin gəlib ikinci qızını alar.O an niyə belə bir söz dedim bilmirəm,ancaq özüm dediyimdən özüm qorxmuşdum.Anam qulaqlarını çəkib divara vurdu.Telefonumun yerə