-bilirsən,əslində mən nə Samiri,nə də Akşini sevməmişəm ona görədə sizə minnətdaram ki,mənə onların əsl üzünü göstərdiz,o ki qaldı sənə,güclü ol,sənin qızların var,-onun əlini tutdum,-onları böyütməlisən,buna görə güçlü ol.Südabə ilə bu danışığımızdan sonra daha onun anasının bizimlə işi olmadı.Əligil dörd aya yaxın idi danışırdılar,müəyyən qədər bir-birilərini tanışımdılar.Buna görədə Əli iştəyirdi ki,anamgil elçı getsinlər.Zəirfəgil isə öz evlərinə köçmüşdülər,Əli istəmirdi o evi,buna görə oranı satıb,bizə yaxın binaların birindən ev almışdı.Əli deyirdiki Minayə istəsə toy da edərik,ancaq Minayə ağıllı qız idi,heç nişan qoyulmaöına belə razı olmamışdı,-ayrılmı bir qadına nə nışanı qoyacaqsız,istəmirəm,-deyirdi.Buna görədə atangil elçı gedib,kiçik bir yığıncaqla Minayəni gəlin gətirdilər.Əligil öz evinə köçəndən sonra yenə evdə atam,anam birdə mən qalmışdım.İyirmi altı yaşımın içində idim.Bu yaşdakı qızlara bizim millətdə “evdə qalmış qız” adı verilir.Anamla hər gün bu mövzuda söhbətimiz olurdu.Akşindən sonra mənə elçı çıxanlar olsada mən daha kimləsə münasibət qurmağa ürək etmirdim.Beləcə günlər keçirdi.Bir axşam hamımız evdə idik.Atamda tanış olmayan nömrədən zəng gəldi,təəccüb içində atam telefona cavab verdi.Mən öz otağımda olsamda qapı açıq olduğundan səsi eşidə bilirdim.Atamın Arzuman deməsi ilə yerimdə dikəlib qonaq otağına qaçdım.Arzuman əmi atama zəng vurmuşdu,onlar bakıya gəlirdilər.Arzuman əmi tək övlad olduğundan atamı özünə qardaş bilirdi.Onlar donetskə köçəndən sonra əlaqələrimiz itsədə,dost hər yazamn dostdur.Mən həyəcanla atamı sorğu-suala tutmuşdum.
-Ata Arzuman əmigil gəlir,nə vaxt gəlirlər,Eminlə Ayanda gələcək?Atamda anamda elə mən özümdə həyəcanıma təəccüblənirdim.
-hə,sabah axşam istəyir ki,onları hava limanından qarşılayım.Dedi üçümüz gəlirik,daha bilmirəm dördüncü niyə gəlmir,inşallah sabah gəlsinlər bilərik.Gecəni həyəcandan gözümə yuxu getmədi.Əvvəlki şəkillərimizi çıxarıb baxırdım.Mənimçün ən əziz olan şəkilə,Eminin fotoqrafa