a salmışdı.Əlim əsə-əsə telefonu Əliyə verdim,-səni istəyirlər,-Əli gedən kimi xalam başını yellədi.
-bundan adam olmaz.Gərək qoyardılar kimi istəyirdi onu alardı,camaatın gül kimi qızını bədbəxt etdilər.Artıq dəqiq idiki,xalamın danışığı da heç nəyi dəyişməmişdi.Bir gün səhər mətbəxdən qonaq otağına keçəndə Xəyaləgilin qapıları azca açıq qalmışdı.Gördüklərimdən ikinci şoku yaşadım.Əli yerdə döşəkdə yatmışdı.Əli bilsə idiki onun düzgün qurulmayan ailə həyati mənim həyatimda nələr fəsadlar törədəcək buna görədə mən ona düşman kimi olacam,bəlkədə belə etməzdi.
Evimiz əsl cəhənnəmə bənzəyirdi.Hər gün dava-dalaş,kin-küdurət,bir sözlə dağılmış bir ailə.Başımı götürüb getmək istəyirdim bu evdən.Qonşumuzun iki qızı vardı.Biri mənlə yaşıt idi.Südabə.Südabəylə dərdləşırdım çox vaxt.Südabə Samir məsələsini də bilirdi.Samirə evimizdə olanlar barədə danışmasamda,yaşadığımız yer bakının kiçik bir qəsəbəsi olduğundan,burda hər söz-söhbət tez yayılırdı.Evdəki vəziyyət məni o həddə çatdırmışdı ki,mən özüm Samirə dedim ki,elçılərini göndərsin.O isə biraz vaxt istəmişdi.Samiridə qınamırdım,bacısına təzəliklə toy etmişdilər,indi ikinci toy etməyə imkanları çatmazdı.Günlər beləcə keçırdı.Bir gün Əli yenə Moskvaya getdi.Yenə eyni vəziyyət,yenə eyni davalar.Bu dəfə Xəyalə də onun ardınca getmək istədiyini dedi.Atamgil,elə Xəyalənin öz atasıda anasıda nə qədər təkid etsələrdə,o gedəcəyini dedi.Beləcə atam bilet pulunu verib,Xəyaləni moskvaya yola saldı.Bundan sonra həyatımız öz qaydasına qismən düşmüşdü.Bir gün Samirlə görüşümüzdə həyatdan ilk zərbəmi aldım.
-İnci mən aylardı evimizdə dava edirəm,incimə məndən ancaq heç nə ilə ailəmi yola gətirə bilmirəm.Qardaşının söz-söhbətini onlar da eşıdıb,nə ailənizə, nə də sənə bir söz demirlər,lakin bu məsələyə görə onlar sizinkilərlə qohum olmaq istəmirlər.Məni bağışla.Mənim son umidimi də əlimdən almışdılar.Bu da illərlə məni sevdiyini deyən insan.Qardaşımın səhvlərinə görə məni qəbul etmək istəmədi.Ona heç nə demədim,sakitcə oradan