Bir gün Bakı xəstəxanalarının birində olanda bir
oğlanın can verdiyinin şahidi oldum.
Oğlandan xahiş etdim ki, "Əşhədü ən lə ilahə illəllah
və əşhədü ənnə Mühammədən rəsulallah" desin.
Lakin oğlan çox ağır vəziyyətdə olduğundan və
əziyyət çəkdiyindən deyə bilmədi. Vəziyyəti isə get- gedə ağırlaşırdı. Baxdım ki, oğlan demək istəmir
başladım yalvarmağa ki, onsuz da ölürsən heç
olmasa "Əşhədü ən lə ilahə illəllah və əşhədü ənnə
Mühammədən rəsulallah" de ki, bəlkə Allah təala
sənin bütün günahlarını bağışlayıb səni cənnətə daxil
etsin. Axir ki, istədiyimə nail ola bildim. Oğlan çox rahat şəkildə "Əşhədü ən lə
ilahə illəllah və əşhədü ənnə Mühammədən
rəsulallah" dedikdən
həmən sonra dünyasını dəyişdi.
Gözlərimdən sevinc göz yaşları
axmağa başladı. Fikirləşdim ki, Ya Rəbbim!!! Bir insan ölüm ayağında və bu qədər acı çəkməsinə
baxmayaraq necə də, rahat
kəlmeyi şəhadət gətirə bildi. Elə bu an içəri, oğlanın
anası daxil oldu. Oğlunun dünyasını dəyişdiyini
görüb başladı ağlamağa. Sonra
birdən gözü mənə sataşdı. Və soruşdu ki, "Sən nəyə görə
ağlayırsan?". Dedim ki, "Ay anam bu sevinc göz
yaşlarıdı, çünki sizin oğlunuz cənnətə getdi".
Soruşdu ki, "sən hardan bilirsən?". Dedim
ki,"ölməmişdən qabaq kəlmeyi şəhadət gətirdi".
Ananın mənə verdiyi cavab isə inanılmaz oldu:"Axı mənim oğlum anadangəlmə laldı.