Bir alim adam dünyadan
köcmək üzrə idi.Oglunu yanına
çagırıb vəsiyyət edir.Oglum
sənə belə bir vəsiyyətim
var:Mən bu dünyadan
köcəndən sonra məni
corablarımla basdırarsan.Qoy
corablarım ayagımda
olsun.Sonrada bir mektub yazır
verir ki ogluna,əgər hər hansı
bir iş barədə cətinə düşən acıb
bu məktubu oxuyarsan,sənə
kömək olar.Alim vəsiyyətlərini
edir gözlərini əbədi yumur.Hə
islam qayda qanunu ilə buna
meyid qüslu alınır,hər bir şey
olunur,iş gəlir bunun
basdırılmasına çatır.Oglu deyir
ki, atam vəsiyyət etmişdi ki
məni corablarımla
basdırarsız.Molla ogula deyir ki
sen ne danışırsan biz
müselmanıq islamda elə şeyə
izn yoxdu,corab məsələsini
yıgışdır, kişini basdıraq.Ogul
deyir yoxe mən atamın
vəsiyyətinə mütləq əməl
eləməliyəm.molla da
razılaşmır.Deyir bu məsələni
baş mollaya demək
lazımdı,görək o nə deyir.Baş
mollaya catdırırlar o da deyir ki
corabla basdırılması qeyri
mümkündü.Ogul da yapıwıb ki
nə olursa olsun mən atamın
vəsiyyətini poza bilmərəm.Baş
molla deyir qoy bunu yuxariya
deyək,onlar izn verərlərsə onda
basdirmaq olar.Yoxsa mümkün
deyil..Yuxarıdan da \"yox\"
cavabı gelir.Ogul çıxılmaz
vəziyyətdə qalır,düşür
cətinə.Birdən atasının məktub
məsələsi yadına düşür ki,atası
ona məktubu verəndə demişdi
ki nə vaxt cətinə düşsən acıb
bunu oxuyarsan.Oglu tez alıb
məktubu acıb oxuyur.Atası
məktubda yazmışdi:Ogul
görursən?Özumlə o dünyaya
bir cüt corab aparmaq
istəyirım ona da imkan
vermirlər.Odur ki dünya malına
cox da həris olma!!