Sobaya gəldiyimdə ortalıqda
çörək görünmürdü. Köhnə bir
dostum olan çörəkçi,
"Bir az gözləyəcəksən
müəllimim," dedi. "İki-üç
dəqiqəyə qədər çıxardıram."
Qıraqdakı taburetlərin birində
oturub gözləməyərkən, içəriyə
yaşlı bir adamın girdiyini
gördüm. Köhnəlmiş pencəyinin
sol yaxası altında bir medal
parıldayır və gedərkən yüngülcə
topallayırdı. Salam verdikdən
sonra, çörəkçinin dəzgahına
yaxınlaşaraq, "Çörəklərimi alım,"
dedi. "Mənim əkizlər acmışdır."
Çörəkçi, adamın uzatdığı torbanı
alaraq dəzgahın altına əyildi və
bir gün əvvələ aid olduğu
çörəklərdən dörd-beş dənə
çıxardı.
Mən o vaxt oturması üçün öz
yerimi o adama vermiş, dəzgahın
yanına yaxşıca yaxınlaşdım.
Çörəklərdən bir neçə dənəsinin
şəkli dəyişmiş, qatılaşmış, daş
kimi olmuşdu
Pıçıltı şəklində çörəkçidən
soruşdum. Niyə təzə çörəyi
gözləməsini söyləmirsən? Bir az
sonra çıxacaq onsuzda.
"Köhnə çörəkləri özü istəyir."
dedi çörəkçi. "Çox kasıb
olduğundan, ona yarı qiymətinə
verirəm."
"Kim bu adam?" deyə soruşdum.
"Oğluyla gəlini bir yol qəzasında
vəfat edincə, əkiz nəvələrini
yanına almışdı. İllərdir onlara
baxır, həm də çox az bir maaşla."
Çörəkçinin izah etdikləri
qarşısında içimin yandığını hiss
edir və kiçik də olsa bir şeylər
etmək istəyirdim.
"Aradakı fərqi mən verim,"
dedim. "Heç olmazsa bu gün təzə
çörək yesinlər. "Çörəkçi, təklifimi
qəbul etdi və bir az sonra da,
sobadan yeni çıxan təzə çörəkləri
adamın torbasına doldurarkən
şəkli xarab, köhnə çörəkləri də
dəzgahın altına qoydu.
"Çox şanslısan Hacı əmi," dedi.
Uşaqlar üçün sənə bu gün tort
kimi çörək verəcəyəm. "
Yaşlı adam, bir övlad sevgisiylə
qucaqladığı torbanı sinəsinə
basdırarkən, "Allah, səndən razı
olsun övladım" dedi. "Bu gün
onların ad günü olduğunu
haradan bilirdin?"