Arvadımla, qızım oğlum Mətini saxlaya bilmirdilər. Eləcə deyirdi ki, "get qızın yaşındakı qəhbənin yanına”. Onun bu sözü məni çox əsəbləşdirdi və möhkəm döydüm. Heç vaxt uşaqlarıma əl qaldırmaq istəməmişəm. Ancaq mənimdə səbrimin bir həddi var.

Gecə ikən evdən çıxdım. Siqaretimi yandırıb prospektlə gəzib, əsəbimi dağıtmaq istəyirdim. Qabağımı qaranlıqda üzünü görə bilmədiym bir qadın kəsdi və mənə dedi ki, on manat ver bu gecə sənin olum.Başımı qaldırıb söymək istədim. Ancaq üzünə baxanda ağlımı qaçıracaqdım….

Bu gözlər, bu səs…Bu Səbinə idi.Türmədə zorladığım qız. O da məni tanıdı və çantasını əlindən yerə buraxıb dizlərini yerə çöküb ağlamağa başladı. Mən onu yaxınlıqdaki parka aparıb söhbət etmək istədim. O mənə dedi ki, mənim bir qızım var artıq. Dedim bəs necə oldu bu? Ərindən boşandın? Dedi ki, yox. Türmədə doğdum… – Bu sözü məni çox qorxuzdu. Ona türmədə toxunan yeganə kişi mən olmuşdum. Dedim, "yəni?”. Yənisi isə qorxuduğum cavab oldu. Qızın məndən olduğunu dedi. Başımı əllərimə alıb, saçlarımı ovuşdururdum. Səbinə isə eləcə ağlayırdı. Öz özünə deyirdi ki, uşağıma baxa bilməməyimə görə pula kişilərlə yatıram.

Ona dedim ki, qızımı görmək istəyirəm. Səbinə, çox etiraz edib yalvardı. Ancaq sabah bu parka gətirməyinə məcbur etdim. Qızım ilə başqa adla görüşəcəkdim.Ona atası olduğumu deməyəcəkdim. Bunu əvvəlcədən Səbinəyə bildirdim.

***
Səhər açıldı. Dediyim yerə vaxtından tez gəldim. Gözlədim…Gözlədim… Səbinəni uzaqdan gördüm. O yalnız gəlirdi. Səbinəyə salam verməmiş dedim ki, qız hardadı. O mənə dedi ki, mağazaya girib və indi gəlir. Uzaqdan Tamaranı gördüm. Bu parkdan keçirdi və mənlə Səbinəyə yaxınlaşdı. Qəribə olmuşdu o da. Gəlib düz qarşımızda dayandı. Səbinə dedi ki, " BU DA MƏNİM QIZIM”.

***
Birinci başım hərləndi, sonra nəfəs ala bilmədim və sonra özümdən keçdim. Gözlərimi açanda ürək dispanserində idim. İnfarkt keçirmişəm, həkimlərin dediyinə görə. Başımın üstündə oğlum var idi. Bir həftə o mənə baxıbmış. Hər dəfə gözlərimi açanda