deyiləm!
-Neyə hazır deyilsən?
-Qəbirdə və o biri aləmdə
başıma gələcəklərə!
-Amma sənin son yaşama
vaxtın bu gün son. 08:07. Həm
sənə kifayət qədər vaxt
verilmədimmi?
-İnan ki, bu yaşda öləcəyim heç
ağılıma gəlməmişdi.
-Niyə?
-Gəncəm daha, ciddi bir
sağlamlıq problemim də yox.
Turp kimiyəm!
-Sənin yolun qəbiristanlığa heç
düşmür hərhalda! Ya da
xəstəxanaların təcili
xidmətlərinə, meyitxanalara!
Oradakıların hamısının bədəni
buruqmu?
-Deyil də yəni!... Mənə 1-2 ay
qədər daha müddət
verərsənmi?
-Bu qədər qısa bir müddətdə nə
edə bilərsən ki, onlarla ilini heç
etmiş biri olaraq?
-İbadət borclarımı ödəyərdim...
Qəza üstünə qəza edərdim
namazlarımı dəlilər kimi...
Ürəklərini qırdıqlarımdan,
üzərimdə haqqı olanlardan
halallıq diləyərdim. Dünyanın o
biri ucunda olsalar, daşların
altına saxlansalar yenə də
tapar, hər şeyini verər,
haqqlarını halal etdirərdim.
Üzərimdə qul haqqı qalmasın
deyə... Daha vəsiyyətimi belə
yazmadım həm!
-Kifayət qədər vaxtın vardı!
Etsəydin! Niyə düşünmədin?
Maneəmi oldular sənə?
-Heç ölməyəcəyə(i)mi
sanmışdım. Hamı/həmişə
başqaları ölürdü, başqalarının
selaları oxunurdu
minarələrdən. Mən azaddım
sanki ölümdən. Məgər bu iş
pulla deyil, sıraylaymış.
-Bir il əvvəldən xəbərin olsaydı
gələcəyimdən, nələr edərdin?
-Qalan zamanımı çox yaxşı
qiymətləndirərdim!
-Sən də! Kimi aldadırsan! İlk 2
gün yaxşı xərc idin. Namaz-
niyaz, sonra dönərdin yenə
köhnə halına. Tapardın bir də
bəhanə özünə. Hər şey yenə
köhnə hamam köhnə tas olardı.
Bir yuxu idi o dərdin sənə
verdiyim xəbərə, özünü
ovutmaq üçün...
Haqlı idi! Neçə dəfə xəstəlik
keçirmiş, qəza
sovuşdurmuşdum... Bunların
hamısı bir xəbər idi əslində
amma üzərimdəki təsiri çox
vaxt 2 gün belə sürməmişdi...
Amma indi başmı daşlara
vurmağa belə vaxtım yox idi
artıq!...
Bu vaxt telefonum çaldı. Başım
axtarırdı. Əhəmiyyətli bir qəza
varmış, trafiki dayandıran. Təcili
getməmi istədi. Hər şey
əhəmiyyətini itirmişdi ki mənim
üçün: pul,