okeanı
unudar da stəkanda boğular?
Allahın yerinə özünü qoy! Sənin
kimi bir qula sahib deyilmi
əzab! Bu qədər ağıl vermiş elm
vermiş, dinindən səni xəbərdar
etmiş...
-Haqlısan! Amma dünya gözlə
görülür amma o biri dünya
qeyb, göz qarşısında deyil!
-Maraqlanma, bir az sonra
ölüncə, qeybin önündəki
pərdələr qalxacaq!... Quranda
və hədislərdə izah edilir bunlar.
Sən də oxudun həm! Üstəlik
başqalarını xəbərdar edən
yazılar da yazdın. Müxtəlif
yerlərdə izah etdin belə! Niyə o
zaman bu qəflətdəki israrın?
-Başqalarına nəsihət verərkən
özümü unutmuşum...
-Allah da din günü səni unudar
o zaman! Bir tərəfdən ələ öyüd
verərkən digər tərəfdən də
qırmadıq söyüd buraxmadın
ortalıqda!
-Təəssüf ki,, bilirəm, özüm
düşdüm və ağlamaya haqqım
yox.
-Özün etdin özün tapdın! Haydı
artıq gedirik, çox əyləndirmə
məni. Səndən sonra iki qafil
daha var sırada!
-Burax çəkişdirməyi! Hara
gedirik?
-Allahın sənə hazırladığı əzabı
dadmağa.
-Doğru ünvana gəldiyindən
əminsənmi? Mənim addımda
çox insan var da, hanı o
baxımdan!
-Adın kimi əminim. Onsuz da
nöqtə təriflər var əlimdə.
Yanlışlıq mümkün deyil!
-Son bir şey soruşacağam:
Allahın razılığına uyğun olsaydı
həyatım, necə olacaqdı
ölümüm? Necə bir dialoq
keçəcəkdi aramızda?
- Mən sənin canını almağa
gəlincə üzümdəki gözəlliyi
görüncə heyrətə düşəcək və:
"Aman Allahım! Bu nə gözəllik!
Yuxudaammı mən!"
deyəcəkdin. Çünki o zaman
cənnət müjdəçisi olacaqdım
sənə, indiki kimi cəhənnəm
xəbərçisi deyil! Səni Rəbbinə
aparmağa gəldiyimi
söyləyəcəkdim. Sən qorxuyla
qarışıq: "Rəbbim məndən razı
deyilsə?" deyəcəkdin. Mən də
üzümdəki gözəlliyi xatırladıb
qorxmağına gərək olmadığını
söyləyəcəkdim. İçini bir dinclik
örtəcəkdi.
-Kaş ki həyatımı yenidən yaşaya
bilmə imkanım olsaydı...
-Keçmiş olsun!... Nəysə! Ailən və
sevdiklərin ağılına gələcək idi
bir-bir... Amma onların da
zamanı gəlincə dünyadakı
rollarının sona çatıb yanına
gələcəklərini xatırlayınca
rahatlayacaqdın...
Kərəyağından