gəlmişdim.Yaxud da üzləşməkdən qorxduğum həqiqətlə.İnsanların mənə dediyi
“peşiman olmarsan”sözləri qulağlarımda cingildəyirdi.Peşmanlıq; Niyə bütün bədənimə hökm edir?Niyə bunu hiss edirəm?Gördüyüm mənzərnin bir yuxu yaxud bir xəyal olmasını istəyərkən Dəniz əlinin dodaqlarından ayrılıb özünü geriyə çəkib mənə həyəsızca gülməsi məni həqiqətlə üzləşdirmişdi.Mənim üçün nəfəs almaq heç bu qədər çətinləşməmişdi.Ürəyim sıxışmış,vurmağa çətinlik çəkirdi.
Ayaz mənə baxdığında ayağda dura bilməyəcəyimi başa düşüb qolumdan tutdu.Güslüm qolunu Ayazın əlindən çəkib arxasına çevrildi.İçini zəhərləyən göz yaşlarını çölə axıtmağa başladı.
Dəniz Əlinin gözlərinin içinə baxaraq dedi:Sənin üçün çox darıxmışam.
Ə:Sən nə elədiyini fikirləşirsən?
D:Mən sənin üçün çox darıxmışam.
Ə:Məni öpmə haqqını sənə kim verdi?Sən özünü necə bu qədər kiçik düşürürsən?
Dənizin gözləri dolmuşdu.Titrəyən səsiylə:Mə...Mən! deyə bilmişdi sadəcə.
Ə:Bir daha heç vaxt qarşıma çıxma!Necə səssiz gəlmisənsə,o şəkildə də get buradan! Və bu anı unutmağın şərtiylə!
.................Xəyallar və Həqiqətlər.İnsanlar illərcə bir xəyalının dalınca qaçar.Ama o xəyalını qurduğu həqiqət tamam başqa bir həqiqətlə qarşına çıxar.O həqiqət ancaq zülm verər sənə..Biz insan olduğumuz varlıqlar bəzən elədiyimiz səhvlər üzündən “peşmanlıq” yaşayarıq,həm də böyük acılar çəkərək.....Sabahın bizə nə vəd edəcəyini bilmədən bu gün səhvlər edərik.Ama bu shvlərin içində məhəbbət varsa çəkdiyin acının heç vaxt təsviri olmaz bu dünyada......
Əli arxasna baxmadan iti addımlarla bufetdən çıxıb maşınına tərəf getdi.Dəniz isə keçmişdə elədiyi səhvlərlə bu gün üzləşmişdi.Əlinin dediyi son sözlər bir sillə kimi üzünə dəymişdi.
Aylin və Elvin universitetdən çıxıb Aylinin evinə gəlmişdilər.İkisidə maşından endilər.Elvin maşının arxasıdan dolanıb Aylinin yanına gəldi.
A:Təşəkkür edirəm Elvin.
E:Bunun üçün təşəkkür etməyin gərək yoxdu.Səni gətirmək istədim,.
A:Nəysə,artıq evə keçsəm yaxşı olacaq.