mən itirmirəm sadəcə imtina edirəm.
G:Dəniz imtina elə o zaman.Çünki nə edərsən et bizi heç vaxt ayıra bilməyəcəksən.
Gülsümün bu sözlərinsən sonra Dəniz əsəbləşmişdi. .Elə bu vaxt Aylinin diqqətini çəkən bir şey olmuşdu.Gülsümün halı heç yaxşı deyildi.Üz ifadəsi birdən birə dəyişmişdi.Aylin Gülsümün aoluna girərək onu burdan tez uzaqlaşdırmaq istədi.
A:Gedək Gülsüm dərsə gecikəcəyik.
D:Hələ görüşəcəyik Gülsüm.İtitən kimdi bunu hamımız görəcəyik.
Aylin ilə Gülsüm dyanacaqda avtobus gözləyirdilər.Aylinin fikri Güslsümdə idi.Heç yaxsı görsənmirdi.
A:Sən yaxşısan?
G:Hə ,yaxşiyam.biraz əsəbləşmişəm,o qədər.Narahat olma.
A:Gülsüm nə qədər yaxşıyam desən də heç yaxşı görsənmirsən.
Elə bu vaxt Gülsüm möhkəm Aylinin qolunu sıxaraq tutdu.
A:Gülsüm..!1
G:Başım hərləndi sadəcə.
A:Sən yaxşı deyilsən.Üzün ağappaq olub.
G:Narahat olma yaxşıyam.
Aradan bir neçə dəqiqə keçmişdi və üçümüz də eyni masada səssiz oturmuşduq.Bu səssizliyi pozan qarşmda oturan qadın olmuşdu.
Sevda:Gülsüm....
Başımı qaldırıb nifrət dolu baxışlarla ona baxırdım.Bunun o da fərqində idi.
S:Xahiş edirəm mənə elə baxma qızım.
G:Necə baxmalıyamki?Məndən mərhəmət gözləmə.Başa düşdün məni?
A:Gülsüm hirsini ələ almalısan!
G:Buyur səni eşidirəm.Nə deyəcəksən tez denən.
S:Gülsüm sənə yaşatdığım ağrılar üçün səndən üzr istəyirəm qızım.
G:Mənə qızım demə!Çünki mən sənin qızın deyiləm!
S:Yaxşı elə olsun.Gülsüm mən buna məcbur idim.Sizi atıb getməyə məcbur idim.Çünki seçim eləməyə məcbur idim.
G:Nəyə məcburdun?Hələ də başa düşə bilmirəmki bizi niyə tərk etdin?
S:Mən...Mən sizi tərk etdim...Çünki mənim bir qızım var idi..
Bunu eşidincə şok olmuşdum və gözlərim daha da iriləşmişdi.Anam bunları danışdıqca gözlərimə hakim ola bilmirddim.
G:Nə?Nə dedin sən?Yəni bizi atıb gedərkən o adamdan hamilə idin?
S:Hə.
Artıq danışa bilmirdim.Eşitdiklərim məni elə dərindən yaralamışdıki....İndi ürəyim atamı itirdiyiim gündəki kimi incidirdi.
G:Sə...Sən nə dediyinin