səssiz qaldıqdan sonra Nazlı dedi:Niyə ağlayırsan?
G:Niyə ağladığımı bilmirəm.
N:Ağlayırsan sən?
G:Yox.
N:Niyə ağlayırsan?
G:Bilmirəm.niyə ağladığımı bilmirəm.
N:Hər şey üçün üzr istəyirəm.
G:Niyə üzr istəyirsən?
N:Bu vəziyyərdə olduğun üçün.Əgər mən olmasaydım ..canın ağramayacaq,acş çəkməyəcəkdin.İçində nifrət,kin olmayacaqdı.
G:Nazlı sənə nifrət etdiyim üçün üzr istəyirəm.Bir anlıq da olsa üzr istəyirəm.
Dodaqlarımdan çıxan sözlərin fərqinə varınca göz yaşlarım daha çox axmağa başladı.Nazlı da hıçqırıqlara boğulmuşdu.Yavaşca əlini uzadıb çarpayının üzərində olan əlimi möhkəm sıxdı.
Ət dırnaqdan ayrılarmı?Nifrət və kin bütün qəlbimizi və bədənimizi bürümüşdü.Ama isti bir toxunuşu hiss etdiyimiz anda heç birimizin fəqrındə olmadığı bir yerlərdə gizlənən şəfqət və mərhəmət hissi olduğdunu başa düşərik.İndi Nazlı ilə mən bu vəziyyəti yaşayırdıq.İsti bir toxunuş hər şeyi unutdurur.
Bir neçə dəqiqə sonra qapı açıldı.Ayaz gülərək mənə tərəf gəlirdi.Mən də Ayaza baxarkən arxasında olan qadını gördüm.Üzümdəki gülüş yox olmuşdu.Hər nə qədər bu qadını anam olaraq görməsəm də ortada olan bu həqiqəti heeçnə dəyişdirməyə yetmirdi.Mərhəmət və qorxu dolu gözləri ilə mənə baxan bu qadın məni dünyaya gətirən adam idi.9 yaşıma qədər ana dediyim qadın....
Sevda:Yaxşısan Gülsüm?
Bu qadına içimdən cavab vermək gəlmirdi.Ama ona baxdığımda peşiman və narahat dolu üz ifadəsi ilə qarşılaşdım.Güclə də olsa dedim:Yaxşıyam.
Aylin universiterdən çıxıb kafeyə gəlmişdi.Son vaxtlarda yaşanan hadisələrə görə müdirdən xeyli söz eşitmişdi.Ama bu işə ehtiyacı olduğu üçün bir şans daha verilmişdi.Gülsüm Aylin qədər şanslı deyildi.Artıq onun işi yox idi.Aylin müştərilərin sifarişlərini gətirərkən qarşısında Elvini gördü.Təəccübləndiyindən qarşısında olan masanı görməmiş əlində olan qəhvəni masadə əyləşən müştərinin üzərinə tökmüşdü.
A:Ü..Ü..Üzr istəyirəm.Həqiqətən üzr istəyirəm.
Müştəri:Axmaqsan sən ?Aylin bunu eşidincə daha da utanmışdı.
A:Üzr