unutduracaqsan.Əlbəttəki bunu edə bilsən.
D:Unutdurmaq?Əslinəd bunu fikirləşməsi gərəkən adam sənsən.Yaddan çıxartma,səndən əvvəl Əlinin həyatında mən var idim.
G:Hə sən var idin .Ama mənim onun qədər həyatında olmayacaqsan.Sənin olanı verirəm,çünki buna məcburam.
D:Niyə məcbursan deyə soruşmuram.Çünki bu vecimə deyil.Mənim üçün vacib olan mənə aid olanı qaytarmaq.
G:Əsla qazandığını fikirləşmə.
Gülsüm daha artıq danışmadan yeriməyə başladı.Birdən olduğu yerdə qalıb arxasına çevrilmədən dedi: Və bunu heç vaxt yaddan çıxartma;birinin həyatında olmaq deyil,birinin həyatına dərin izlər buraxmaqdır eşq deyib yoluna davam elədi.
Gülsüm sancılarının kəsməsindən sonra yuxuya getmişdi.Aradan nir neçə dəqiqə keçdikdən sonra yenə ağrı və sıxılmaları başlamışdı.Gözlərini açıb əlini qarnına qoyub qışqırdı.Sancılara daha çox dayana bilməyib möhkəm qışqırmağa başladı.Həkimlər qanaxmayı kəsə bilmədikləri üçün təcili doğuma aldılar.Sevda qorxu ilə dəhlzdə gözləyirdi.
Həkim:Gülsüm bir daha..çox az qaldı..
Gülsüm dişlərini sıxıb həkimin dediyini eləmiş özünü son dəfə gücünü toplamışdı.Gülsüm möcüzə dediyi şeyin öhdəsindən gəlmişdi.Bütün ağrılarına baxmayaraq qızını dünyaya gətirmişdi.Sevda körpənin ağlamaq səsini eşidib cəld işəri girdi.Gülsüm yorğun halda dedi:Körpəmi istəyirəm.Onu görmək istəyirəm.Xahiş edirəm onu mənə verin.
Tibb bacısı körpəni Sevdanın qucağına verdi.Sevda qucağında olan körpəyə baxanda göz yaşlarını saxlaya bilmədi.
S:Sən nə qədər gözəl bir şeysən belə.
Gülsüm yalvaran gözləri ilə anasına baxırdı.Sevda bunu görüb körpəni gülsümün qucağına qoydu.Gülsüm körpəsinə diqqətlicə baxdı.Əlini qaldırıb onun üzünü oxşayıb öpdü.
G:Xoş gəldin mələyim.Anan səni çox sevir bunu unutma.Mən həmişə sənin yanında olacam. Deərək körpənin qulağına pıçıldayırdı.
Dünyanın ən çətin sənəti idi ana olmaq....Əlbəttəki ən gözəl duyğusu da...Bəzən yanımızda olmasa da onun varlığını hiss etdiyimiz an rahatlayırıq.Bəzən vaxtsız gedişlər vardır dünyada...Ama getməyə