Üç yəhudi –
Kəb ibni Əşrəf, Malik ibni Seyfi və Həyy ibni Əxtəb Ömərin yanına gəlib dedilər:
– Sizin Quranınızda deyilir: "Və cənnətin ərzuhəs-səmavati vəl-ərz(
"Nəhcül-bəlağə", 462-ci hikmət ) – behiştin genişliyi asimanlar və yer
qədərdir".Halbuki, əgər Qiyamətdə bir behişt bütün 7 səmanı və 7 yeri əhatə
etsə, onda sair behiştlər harada olacaq?
Ömər "bilmirəm" - deyə cavab verdi.
Bu zaman Əli (ə) gəlib onlara buyurdu: – Nə barədə söhbət edirsiniz?...
Yəhudilər öz
suallarını təkrar etdilər. Əli (ə) onlara buyurdu: – Deyin görüm, gecə olanda
gündüz hara gedir?
Dedilər: – Allah bilir.
Əli (ə) buyurdu: – Elə
behiştlərin yerini də Allah bilir.
Sonra Əli (ə) həzrət Peyğəmbər
(s.ə.v.v)-in yanına gəlib hadisəni dedi. Bu zaman aşağıdakı ayə nazil oldu:
"Fəsəlu əhləz-zikri in kuntum la tələmun – Əgər bilmirsinizsə, zikr əhlindən
soruşun.""Ali-İmran" surəsi, ayə:133