bir
evlilik ve çocuk yoktu. Üstelik
hamilelik kadar güzel bir olayı
vücudunun biçimsizleşmesi gibi
iğrenç bir kelimeyle ifade etmesi
hoşuna gitmemişti. Onunla yatmayı
kabul ediyordu ama iki sene
boyunca onun metresi olamazdı.
Yakup’un istediği ise resmen
buydu.
Yakup da genç kadının
gözlerindeki hayal kırıklığını
görmüştü. Gülümseyerek elini
uzattı ve mükemmel çenesini
kendisinden beklenmeyecek bir
naziklikle kaldırdı. Her kadın gibi
onun da evlenmek ve çocuk sahibi
olmak istemesine şaşırmamıştı.
Tanıdığı kadınların çoğu daha
ilişkilerin başında hemen böyle
saçma hayallere kapılıyorlardı.
Evet, Ebru tanıdığı en güzel
kadınlardan birisiydi ama henüz
onunla evlenmek için kendisini
hazır hissetmiyordu. Fakat Ebru’yu
elinden kaçırmak da istemiyordu.
Üstelik onun ilk erkeği olarak ona
öğretebileceklerini düşünerek çok
heyecanlanıyordu. Yatakta böyle
soğuk olmayacağını tahmin
ediyordu.
“Aşkım… Birbirimizi tanımakta ne
var?” dedi kandırıcı bir sesle.
“Belki de o kadar bile beklemeyiz!
Önemli olan aramızdaki uyum… Bir
bakmışsın yaza düğünümüzü
yapmışız? Her şey mümkün! Ama
çocuk konusuna bir şey diyemem!
Daha kendimi baba olabilecekmiş
gibi hissetmiyorum…”
“Anlıyorum…” Yine de sesi belirsiz
bir kırıklıkla doluydu.
“Kızma bana! Yalan mı
söyleseydim? Seni kandırsa
mıydım? Son yalan söylediğimde
ne olduğunu gördük! Altı ay
geçmesine rağmen hâlâ bana
mesafeli davranıyorsun!”
“Davranmıyorum…”
“Davranıyorsun… Neyse, gidecek
miyiz? Bir yerde oda ayırtayım
mı?” Yüzündeki elini çekip hafifçe
sıyrılan eteğinin meydanda
bıraktığı pürüzsüz bacağına koydu.
Ebru onun gözlerindeki sevimlilik
karşısında gülümsedi. Bu adam
gerçekten silahlarını nasıl
kullanacağını biliyordu. “Evet…”
dedi sonunda. Onun uzanıp
dudaklarına bir öpücük
konduracağı sırada elini göğsüne
dayadı ve engel oldu. “Şişşt!
Etrafta şimdi herkes bizi
gözlüyordur. Neden arabadan
inmediğimi merak ediyordur!”
dedi özür diler gibi.
“Lanet olsun onlara!

<< 1 ... 19 20 [21] 22 23 ... 25 >>