televizyon
seyrediyordu. Rezzan Hanım
bardağını önündeki sehpaya
bırakırken, gülen gözlerle
kendisine baktı.
“Saçların böyle çok güzel olmuş!”
dedi. Ebru’yu bebekliğinden beri
tanıdığı için bu samimi hakkı
kendisinde buluyordu. Genç
kadının zaten kızamadığı veya
araya mesafe koyamadığı ender
insanlardan birisiydi. Ona sevgiyle
bakan kadına o da samimi bir
tavırla gülümsedi.
“Sağ ol…” dedi ona. Aklına
saçlarının tokasını tek tek
çıkarmaya bayılan bir adam geldi.
Kadını nazikçe davet etti.
“Gelsene… Sen de bir çay iç!”
“Yok… ama bir kaç dakika
oturayım. Yarına yapmam gereken
bir iş var. Yemek nasıl geçti?” Bir
yandan da kıyıdaki tek kişilik bir
koltuğa kalkmaya hazır halde
oturmuştu. Ebru omuz silkti.
“Fena değildi. Okul arkadaşım
Jülide’yi gördüm. Onlar da vardı
masamızda. Abisi ile birlikteydi.”
“Ne güzel… Jülide Hanım’ı
biliyorum. Evlenmiş mi?”
“Hayır… Yine her zamanki gibi çok
güzel ama daha evli değil… Bu
zamanda iyi koca bulmak zor!”
“Doğru… Yakup Bey daha sana
evlenme teklif etmedi mi?”
“Etmedi… Edeceği de yok zaten!
Birlikte yaşamamızı öneriyor!”
Kadının gözleri şaşkınca büyüyünce
güldü. O hâlâ eski kafalı bir
kadındı. Her ne kadar yıllarca
zengin sosyete içinde yaşamışsa da
evlenmeden önce birlikte yaşamak
onun kitabında yoktu. Ne yazık ki
kendisi için de öyleydi! “Bakma
öyle şaşkınca! Artık böyle şeyler
normal!”
“Bana göre değil… Ayrıca ben
nedense Yakup Bey’den
hoşlanmıyorum… Onda bana ters
gelen bir şey var!”
Ebru güldü. “Boş versene! Geçen
sefer sana ters bir şeyler söyledi
diye ona gıcık kapıyorsun! Yoksa
ilk gördüğünde çok beğenmiştin?”
“Evet… Özenerek yaptığım o
rostoya bir sürü laf söylemişti!”
“Sadece sosunun biraz fazla salçalı
olduğunu söyledi. Adama kabahat
bulma! Öyleydi gerçekten!”
“Tamam, öyleydi ama söyleme
şekli hoş değildi. Sana da sanki
fazla sahipleniyor!”
“Ben hoşlanırım böyle şeylerden!
Hangi kadın sahiplenilmek istemez
ki? Hem de bir erkek tarafından?”
“Ne demek

<< 1 ... 21 22 [23] 24 25 >>