qəlbindəki kin toxumlarını cücərdib, daha da böyüdürdü. Ən maraqlısı budur ki, özündə nöqsan görmürdü. Hərdən Mehrini xatırlayırdı. Ah necə də yaxşı qız idi. Onu sevirdi, onun üçün canını fəda etməyə belə razı idi.
“- Lakin mən səni sevə bilmədim, eşitdin sevə bilmədim!” deyə dəli kimi qışqırırdı. Səsi qaranlıq küçə ilə bir boşluqda exo kimi səslənirdi.
Əlində yarı boş olan araq butulkası ilə evinə tərəf sürünməyə başladı. Gələr gəlməz qapını üzünə açan anası ona kömək edərək yatağına getməyə kömək etdi. Ömər yalnız bir dəfə anasının gözünə baxdı və ordakı acı onun qəlbini yandırdı.
“- Eh,ana. Sənə deyəcəyim sözlər o qədərdir ki. Amma maləsəf, hamısı boğazımda düyünlənib qalır. Xöşbəxt uşaqlıqdan başlayan və sonu bədbəxt sonluqla bitən bir tale. Yox hələ həyatım bitməyib. Amma boşuna yaşanır. Nifrət məni həyata bağlanmağımı qoymur. İncidirəm hamını. Sevdiklərimi, Səni. Başqa övladların sənin qədrini bilir nə yaxşı ki. Amma bilirəm, bilirəm ki, mənim nə qədər pis övlad olduğuma baxmayaraq sən məni, hamıdan çox sevirsən. Bəli, sevirsən. Çünki, mən sənin ilkinəm. Mən sənə analığın necə bir hiss olduğunu daddırmışam. Hamı yalan, bir mən doğruyam. Bəli, sənin məni belə gördüyündə daxilində çəkdiyin əzablarla necə əriyən muma döndüyünü anlayıram. Mənim belə naxələf və vicdansız övladım olsaydı, yəqin ki, mən sənin kimi dözümlü olmazdım. Amma ana başa düş, başa düş ki, bu sevgi məni yeyib bitirir. Yaxşı ola bilmirəm. Mən şeytanın yolunu tutmuşam. Mən ona tabeyəm”.
**************

Qadın ilk dəfə aşiq olduqda, öz sevgilisini sevər. Sonra isə yalnız sevginin özünü sevər.
- F.Laroşfuko.
Xatirimdə yalnız onun xəyalı qalıb. Və dərk edirəm ki, mən əslində onu yox, özümün ona qarşı yaratdığım sevgini sevirəm. Axı necə yaşayım? Öməri sevmədən necə yaşaya bilərəm? Sevgisiz necə yaşayım? Nəyə inanım, kimə inanım? Öldürdü sevgimizi. Bəlkədə sevgimizi yox, yalnız sevgimi. Böyük faciədirmi sevgini itirmək? Yox, amma gələcəkdə insana kömək olur, kömək olur ki, dərk