Yalnızlıq. Bu məfhumun altında çox dərin bir məna gizlənmişdir. Hər kəs bilirki, yalnızlıq Allaha məxsusdur. Lakin bunu özümüzə aid etdikdə, bizim daxilən Allahla təkbətək qalmağımızı nəzərdə tuturuq. Biz onunla danışır, onunla dərdləşirik. İnsan övladının anlamayacağı hər bir şeyi, Onun anladığını və bizə öz güc-qüvvətilə kömək olacağını bilirik. Bizə heç kimin bağışlamayacağı bir çox şeyin, Onun bağışladığını bilirik.
**************
Bolum 1
19 sentyabr 2012-ci il. Şəhərdə kafedə 2 gənc əyləşmişdir. Qızın adı Mehri, oğlanın adı isə Ömərdir. Mehri əlləri ilə başını tutmuş, gözlərində yaş damlası donub qalmışdır. Ömər isə soyuqqanlı şəkildə oturub Mehriyə baxır. Verdiyi qərarın düzgün olduğunu anlayır.
Ö: Mehri, mən səni daha qürurlu biri zənn edirdim, düşünürdüm ki, məni başa düşüb, sən də hər şeyin belə yaxşı olacağını qəbul edəcəksən.
M:...........................(əlləri ilə yanağını silir)
Ö: Hər şeyi daha da çətinləşdirirsən. Mən qərarımda qətiyəm. Bəlkə də bir gün hər şeyin belə yaxşı olduğunu anlayıb, məni bağışlayacaqsan.
Ayağa qalxan Ömər cibində hesabı çıxarıb stolun üstünə atır və gedir.
Mehri onun ardınca baxaraq düşüncələrində: “Getmə Ömər. Geri dön. Heç olmasa arxaya çönüb 1 dəfə də olsa mənə bax..........Hmmmm....Getdin. Arxanca baxan bu gözlər bir daha heç kimə aldanmaz. Peşiman olub geri dönmək istəyəcən. Lakin onda arada yaratdığın buzlaqları çətin ki, əridəsən.”
Adım Mehridir. 26 yaşım var. 1.70 sm boylarında əsmər bir qızam. Deməzdim ki, super gözələm, amma çirkin də deyiləm. Saçlarım uzun, bir az dolu qızam. Ömərlə 1 il 6 ay bundan əvvəl İnstitutda tanış olmuşdum. Bizim sevgimiz birdən alovlanıb yaranmamışdı. Əvvəllər dost olmuş, tədricən isə bir-birimizə real namizəd olduğumuzu dərk etmiş və bir-birimizi sevmişdik.
O ayrılıq günündən bəri aydan çox vaxt keçmişdi. Zəifləmişdim, acizləşmişdim. Günlərimi ağlayıb-sızlayaraq keçirirdim. Ən yaxın rəfiqəm olan Selinə belə heç nə danışmırdım. Nəhayət ki, əlimə telefonu alıb zəng