birbirimize o kadar da
yabancı değiliz. Buna rağmen onun
hakkında fazla bir şey bilmiyorum.
Belki yardımınız olur?.. Tüm
bildiğim birçok iş yapabildiği halde
iyi bir işe girmeye niyetli
olmadığı… Ona defalarca iş teklif
ettim ama yanaşmadı…”
“İş mi teklif ettiniz?” Suat bir an
gülümseyecek gibi oldu. Sonra
bakışları yeniden arkadaşının
bakışlarıyla karşılaşınca durdu.
“Evet…”
Selim arkadaşını uyardı. “Suat,
sanırım seni kasadan çağırıyorlar.
Bir baksan iyi olur. Biz de böylece
Ebru Hanım’ın önereceği işi
konuşuruz!”
Suat başını çevirdi. Kasada belirgin
bir şey olmamasına rağmen izin
isteyip yanlarından ayrıldı. Ebru
donuk bakışlarını Selim üzerine
dikti.
“Adamı niye kovaladın?”
“Öyle bir şey yapmadım…”
“Senin hakkında bilgi verecek diye
korktun. Neden bu kadar
esrarengizsin? Hakkında
bilmemem gereken ne var?”
“Önemli şeyler değil…”
“Peki, o Ebru Hanım lafı da ne
oluyor?”
“Öyle değil misin?”
“Seninle seviştik biz… Hem de bir
defa değil… Bir süreliğine ayrıldık
diye bana böyle hitap etmen
hoşuma gitmedi. Ayrıca sana teklif
edeceğim işten sonra, kesinlikle
böyle hitap edemezsin?”
“Böylesi daha emniyetli… Sorun
nedir? Sana nasıl yardımcı
olabilirim?”
“Basit… Benimle EVLENMENİ
istiyorum…”
Bir an için kafede tüm ses yok oldu
sanki. Ebru içinden heyecanını
yenmeye çalışarak sevdiği adamı
süzüyordu. Çok kritik bir andı.
Onun durgun bakışlarından
söylediklerini anlayıp
anlayamadığını merak etti. Çünkü
öyle bakıyordu ki, bir an için
anlamadığından şüphelendi.
“Ne?” dedi adam kısaca.
“Evlenmemizi istiyorum… Sen ve
Ben!”
Genç adam içtenlikle güldü. Hatta
sesi neredeyse kahkaha
boyutundaydı. Yan masadakiler bir
an merakla baktılar. Sonra önlerine
döndüler. Selim’in gülmesi
başladığı gibi ani bitti.
“Şaka mı bu?”
“Değil… Sana ihtiyacım var.”
“Neden?” Şimdi de kaşları
çatılmıştı ve ürkütücü
görünüyordu. Ebru en iyi
kelimeleri seçmeli, en ikna edici
konuşmasını yapmalıydı. Garson kız
Merve içeceklerini getirince

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 ... 16 >>